ഇഷ്‌ക് പ്രണയമല്ല, പറയുന്നത് രാഷ്ട്രീയം തന്നെ

ഒരു പ്രണയകഥയല്ല എന്നതായിരുന്നു ഇഷ്‌കിന് അതിന്റെ അണിയറ പ്രവർത്തകർ നൽകിയ ടാഗ് ലൈൻ. ഇഷ്‌ക് കണ്ടു കഴിയുമ്പോൾ ഇത് കേവലമൊരു പ്രണയകഥയല്ലെന്ന് നമുക്കും ബോധ്യപ്പെടും. ഇഷ്‌കിൽ പേരു പോലെ നിറയെ പ്രണയമുണ്ട്. വസുധയുടെയും സച്ചിയുടെയും പ്രണയം. പ്രണയം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകളും വാക്കുകളും ശരീരവുമാണ് അവർക്കുള്ളത്. പ്രണയത്തിന്റെ ആവേശവും അമ്പരപ്പും ആർദ്രതയും സദാ പുണരുന്ന ചെറുപ്പം. രണ്ടു പേർ ചുംബിക്കുമ്പോൾ അവരിലേക്ക് മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്ന സുന്ദരമായൊരു ലോകമുണ്ട്. രണ്ടു പേരുടെ ചുംബനത്തിൽ യാതൊരു പ്രസക്തിയുമില്ലാത്ത മൂന്നാമനിൽ അത് അസ്വാരസ്യമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലാണ് അത് സദാചാരം എന്ന പ്രശ്നത്തിലേക്ക് എത്തുന്നത്. സദാചാരം സംരക്ഷിക്കാൻ സമൂഹം ഒരു കാലത്തും ആരെയും ചുമതലപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അത് ആരെങ്കിലും സംരക്ഷിക്കേണ്ടതായ ഒരു പ്രശ്നമായിട്ട് സമൂഹത്തിന് തോന്നിയിട്ടുമില്ല. എന്നാൽ കൂടി ചിലർ അത് സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോഴാണ് സദാചാര സംരക്ഷകർ എന്ന ഒരു വിഭാഗം തന്നെ ഉടലെടുക്കുന്നത്. പുറം മോടിക്കപ്പുറത്ത് അത്രയൊന്നും പുരോഗമിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കേരളത്തിന്റെ ഈ സദാചാര മനസ്സിനെ തുറന്നു കാട്ടുകയാണ് പുതുമുഖ സംവിധായകൻ അനുരാജ് മനോഹർ ഇഷ്‌കിലൂടെ.
       വസുധയുടേയും സച്ചിയുടേയും  പ്രണയത്തിലേക്ക് ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ എത്തിനോക്കുകയും ഇടപെടുകയും ചെയ്യുന്ന ആൽബിക്ക് നമ്മൾ നിരന്തരം കേൾക്കുന്ന സദാചാര സംരക്ഷണ ഇടപെടലുകളിലെ മുഖ്യ പുരുഷന്റെ മുഖമാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ നല്ല നടപ്പിന് വേണ്ടി എന്ന പ്രതീതി സൃഷ്ടിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടുന്ന ആൽബിമാർ യഥാർഥത്തിൽ എല്ലാ കൊള്ളരുതായ്മകളുടേയും  മൊത്തക്കച്ചവടക്കാരായിരിക്കും. ഇഷ്‌കിൽ ഷൈൻ ടോം ചാക്കോ അസാധാരണമായി അഭിനയിച്ചു ഫലിപ്പിച്ച ആൽബിയെ ഇത്തരം നൂറു ചീത്ത പ്രവൃത്തികളുടെ സഹചാരിയായിട്ടു തന്നെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത്തരക്കാർ പുറമേയ്ക്ക് അലക്കിത്തേച്ച ഉടുപ്പുകളണിഞ്ഞ്, വെളുക്കെ ചിരിച്ച്, ശരീരം കൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും ചുറ്റിലും വിശ്വാസം സൃഷ്ടിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നവരായിരിക്കും. അകമെയോ, എല്ലാ വൃത്തികേടുകളുടെയും സങ്കുചിത മനസ്ഥിതിയുടെയും കൂട്ടിരിപ്പുകാരും. തനിക്ക് സാധ്യമാകാത്തതിനോടൊക്കെ അയാളിൽ ഒരു തരം ചൊരുക്ക് പ്രകടമായിക്കും. അതാണ് അവസരം ഒരുങ്ങുമ്പോൾ സദാചാര സംരക്ഷകന്റെ രൂപത്തിൽ പുറത്തുവരിക.
      
      സദാചാര ഭീഷണിയും  ഗുണ്ടായിസവുമായി നിരവധി സംഭവങ്ങളാണ് അടുത്തിടെ കേരളത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ഇടപെടലിൽ മനം മടുത്ത് ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരിൽ ആണും പെണ്ണുമുണ്ട്. ഇത്തരമൊരു സാമൂഹിക സാഹചര്യം നിലനിൽക്കുന്നയിടത്തേക്കാണ് ഈ വിഷയം കേന്ദ്ര പ്രമേയമാക്കി ഇഷ്‌ക് വരുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇഷ്‌ക് ഒരു പ്രണയകഥയല്ല എന്ന് അണിയറ പ്രവർത്തകർ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ടാഗ് ലൈനിന് പ്രസക്തി ഏറുകയാണ്.
       പലവട്ടം പറഞ്ഞ സബ്ജക്ടിനെ തനിക്ക് പറയാനുള്ള വഴിയിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്ത് പുതുമ കണ്ടെത്തുകയും കാണികളെ എൻഗേജ് ചെയ്യിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ് ഇഷ്‌കിന്റെ സംവിധായകൻ അഭിനന്ദനമർഹിക്കുന്നത്. പ്രണയവും സദാചാര പോലീസിംഗുമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്ന ആദ്യ പകുതിയിൽ തിരക്കഥയിൽ വലിയ പുതുമകളൊന്നും കാണാനാവില്ല. നായകനും നായികയും അനുഭവിക്കുന്ന വീർപ്പുമുട്ടൽ കാണികളിലും എത്തിക്കുന്ന സംവിധായക മികവിലാണ് ഈ ഭാഗത്തിന്റെ ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ രണ്ടാം പകുതിയാകട്ടെ, സദാചാര പോലീസിംഗിന് നായകൻ നൽകുന്ന മറുപടിയിലാണ് ഇഷ്‌കിന്റെ മർമ്മമിരിക്കുന്നത്. ഒട്ടും അമാനുഷികമായല്ല അയാളെക്കൊണ്ട് സിനിമ പ്രതികാരം ചെയ്യിക്കുന്നത്. ശരീരത്തിലേൽപ്പിക്കുന്ന മുറിവിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ തൊടുന്ന മാനസിക പീഡകളാണ് സദാചാര സംരക്ഷകനായ പ്രതിനായകന് കാത്തുവച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇതാണ് ഇഷ്‌കിനെ ക്ലിഷേ പ്രമേയ പരിസരത്തിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി പുതുമ നൽകുന്നത്.
       നായകനിൽ / എല്ലാ ആണിലുമുള്ള പ്രതിനായകത്വത്തെ കാണിക്കാനും മറക്കുന്നില്ല എന്നിടത്ത് ഇഷ്‌ക് നയികയ്ക്ക്/ പെണ്ണിന് ഒപ്പം ചേരുകയാണ്. സിനിമയുടെ ടേയ്ൽ എൻഡിൽ നായകനു നേരെ നീളുന്ന നായികയുടെ നടുവിരൽ പുരുഷന്റെ അപ്രമാദിത്വത്തിനെയും വ്യക്തിത്വത്തിനെയുമാകെ ചോദ്യം ചെയ്തു കൊണ്ടുള്ളതാണ്. ഇവിടെയാണ് ഇഷ്‌ക് അതിന്റെ യഥാർഥ രാഷ്ട്രീയം തുറന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും പ്രണയ സിനിമയല്ലാതായി മാറുന്നതും.
         ജീവസ്സുറ്റ ദൃശ്യപരിചരണം, അതിൽ ഏറെയും രാത്രി യാത്രയിലെ ഫ്രെയിമുകൾ, നമ്മളെപ്പോലുള്ള മനുഷ്യർ, അവരുടെ സംസാരങ്ങൾ. ഇതെല്ലാം ഇഷ്‌കിന്റെ മികവുകളാണ്. ചുറ്റുപാടിൽ നിന്ന് ഒട്ടും അകലെയല്ലാത്ത സുന്ദരമായൊരു ചെറിയ സിനിമ.
      ഫഹദിനു ശേഷം പുതിയ തലമുറയിൽ ഒരു നടനെ കണ്ടിരിക്കാനുള്ള കൗതുകം തോന്നിയിട്ടുള്ളത്
ഷെയ്ൻ നിഗത്തിനെയാണ്. ഈ തോന്നൽ ഇരട്ടിപ്പിക്കാനും അയാളുടെ പുതിയ സിനിമയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കാൻ തോന്നിപ്പിക്കാനും ഇഷ്‌കിനാകുന്നുണ്ട്. എത്ര ലാളിത്യത്തോടെയാണ് ഷെയ്ൻ കഥാപാത്രമായി മാറുന്നത്, എന്തൊരു ചിരിയാണ് അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ, പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നതു പോലും എത്ര സൗമ്യനായി.
      പ്രണയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുള്ള കാമുകിയും, പിന്നീട് നിസ്സഹായയായ പെൺകുട്ടിയുടെ മാനസികാവസ്ഥയും, ഒടുക്കം ഉറച്ച നിലപാടുള്ള പെണ്ണിന്റെ ശരീരഭാഷയും ചേർത്തുവയ്ക്കുന്ന ആൻ ശീതളിന്റെ ഫ്രഷ് ഫേയ്സ് മലയാള സിനിമയ്ക്ക് അത്രയെളുപ്പം വിട്ടുകളയാനാവില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.

സ്ത്രീശബ്ദം, 2019 ജൂൺ

 

പെൺസ്വപ്‌നങ്ങൾക്ക് അതിരുകളില്ല

അതിരുകളില്ലാത്ത ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയരണമെന്നാണ് ചെറുപ്പം തൊട്ട് പല്ലവി കണ്ട സ്വപ്നം. അവളുടെ ഒരേയൊരു സ്വപ്‌നവും ഇതായിരുന്നു. ഈ ഒറ്റ ആഗ്രഹത്തിനു പിറകെ കൗതുകം കളയാതെയും തീവ്രമായ ആത്മാർഥയോടെയും സഞ്ചരിച്ച് അവൾ അതിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. അതിനിടയിൽ അവിചാരിതമായി ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങളെ പോലും ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടി അവൾ മറികടക്കുന്നു.
         പെൺസ്വപ്‌നങ്ങൾക്ക് ആരൊക്കെയാണ് അതിരു നിശ്ചയിക്കുന്നതെന്നും, ഒരേയൊരു ജീവിതത്തിലെ വലിയ സ്വപ്‌നത്തിനു പിറകെ പോകാൻ പെണ്ണിന് അതിരുകൾ തടസ്സമാകരുതെന്നും ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ് മനു അശോകന്റെ ആദ്യ സിനിമയായ 'ഉയരെ'. ആണിന് തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ സ്വതന്ത്ര സഞ്ചാരത്തിന് ഇടമൊരുക്കി കൊടുക്കുന്ന ലോകം പെണ്ണിന് ഇപ്പൊഴും ഒരുപാട് അതിരുകൾ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് മറികടക്കുന്നവരെല്ലാം അഹങ്കാരികളും ദുർനടപ്പുകാരികളും സമൂഹത്തിന്റെ നേർ സഞ്ചാരത്തിനു ചേരാത്തവരുമാണ്. സ്ത്രീകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഈ സങ്കുചിത മനസ്സ് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന സമൂഹമാണ് കേരളത്തിന്റേത്. നവോത്ഥാനം തൊലിപ്പുറമേ മാത്രം ഏറ്റിട്ടുള്ള ഒരു സമൂഹം സ്ത്രീകളെ അടുക്കളയിൽ തന്നെ നിലനിർത്താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ സ്വതന്ത്ര അഭിപ്രായങ്ങളെയും എഴുത്തിനെയുമെല്ലാം അത് സംശയത്തോടെയാണ് വീക്ഷിക്കുന്നത്. ഇത്തരമൊരു സാമൂഹികാന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് മുഖ്യധാരയിലേക്ക് എത്തപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രാഥമിക പിന്തുണ കിട്ടേണ്ടത് കുടുംബത്തിൽ നിന്നുമാണ്. ഇത് ഉറപ്പാക്കുന്നതോടെ മറ്റ് തടസ്സങ്ങൾ മറികടക്കുകയെന്നത് അവളെ സംബന്ധിച്ച് അത്ര പ്രയാസകരമായ പ്രവൃത്തിയാകില്ല.
        

       ചെറുപ്പം തൊട്ടേ പൈലറ്റാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പല്ലവിയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നതും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും അവളുടെ അച്ഛനാണ്. വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ മകളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഈ അച്ഛൻ തന്നെയാണ് അവളുടെ വലിയ ഊർജ്ജം. അതേ സമയം തന്നെ അതിരുകളില്ലാതെയും എറ്റവും സ്വാർഥയോടെയും സ്‌നേഹിക്കുന്ന ഒരു കാമുകനുമുണ്ട് പല്ലവിക്ക്. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കാൾ ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതമാണ് ഗോവിന്ദിന് പ്രധാനം. പല്ലവിക്കാകട്ടെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ പോലെ പ്രധാനമാണ് തന്റെ പ്രണയവും. എന്നാൽ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഗോവിന്ദ് അതിരു നിശ്ചയിക്കുമ്പോൾ വലിയൊരു ഇഷ്ടത്തെ മറികടക്കാനും അവൾ തയ്യാറാകുന്നുവെന്നതാണ് പ്രധാനം. ഈ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പാണ് ജീവിതത്തിൽ നിർണായകം. ചിലർ ലക്ഷ്യത്തിനിടെ വീണു പോകുന്നതും മറ്റു ചിലർ ജീവിതത്തിലെ സ്വപ്ന സാക്ഷാത്കാരത്തിലേക്ക് സഞ്ചാരം തുടരുന്നതും നിർണായക വേളയിലെ ഈ തീരുമാനത്തിലെ ശരിതെറ്റുകളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയാണ്.
         ഡിഗ്രി പഠനം പാതിയിൽ അവസാനിപ്പിച്ചാണ് മുംബൈയിൽ പൈലറ്റ് ട്രെയിനിംഗ് അക്കാദമിയിൽ പല്ലവി ചേരുന്നത്. പറക്കാനുള്ള സ്വപ്‌നത്തിലേക്ക് നടന്നടുക്കവെയാണ് പ്രണയത്താൽ കണ്ണു കാണാതായ സ്വാർഥനായ കാമുകൻ പല്ലവിയെ ആസിഡ് ആക്രമണത്തിനു ഇരയാക്കുന്നത്. എല്ലാം അവസാനിച്ചേക്കാവുന്ന ഇടത്തു നിന്ന് ആത്മവിശ്വാസവും തോൽക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത മനസ്സും കൈമുതലാക്കി പിന്നെയും പല്ലവി പറന്നുയരുന്നിടത്താണ്  'ഉയരെ'യുടെ ആകാശം വിസ്തൃതമാകുന്നത്.
     
      


 

പാർവതിയെന്ന തെളിച്ചമുള്ള നടിയും പെണ്ണും

പാർവതിയാണ് ഉയരെ എന്ന സിനിമയുടെ ഊർജ്ജ ഉറവിടം. ഈ കേന്ദ്രത്തെ ചുറ്റുന്നവരാണ് ആസിഫ് അലിയുടെയും ടൊവിനോ തോമസും അടക്കമുള്ള ചിത്രത്തിലെ മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങളെല്ലാം. കാമുകനാൽ ആസിഡ് ആക്രമണത്തിന് വിധേയയായിട്ടും സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വിമാനച്ചിറക് വിരിച്ച് പറക്കുന്ന 'ഉയരെ'യിലെ പല്ലവിയിൽ പാർവതിയെ തന്നെ കാണാനാകും. ഈ കലാകാരിക്കും അവരുടെ സിനിമകൾക്കും  നേരെ അത്രയധികം ആക്രമണമാണ് കേരളത്തിലെ സൈബർ ആൺസമൂഹം അഴിച്ചുവിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. രണ്ടു വർഷമായി ഇത് മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. പാർവതിയുടെ ഒഫീഷ്യൽ ഫേസ്ബുക്ക് പേജിലും അവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഓൺലൈൻ പോർട്ടലുകളിലെ വാർത്തകൾക്കു താഴെയും ഈ സഭ്യേതര കമന്റുകളും ആക്രമണങ്ങളും കാണാം. ഇതിനിടെ ഇറങ്ങിയ പാർവതിയുടെ സിനിമകൾക്കെതിരെയും ഇവർ കൂട്ടമായി ആക്രമിച്ചു. പാർവതിയുടെ സിനിമകൾ ബഹിഷ്‌കരിക്കുക എന്ന തരത്തിൽ സോഷ്യൽ മീഡിയ കാമ്പയിൻ തന്നെ ഉണ്ടായി. സിനിമയിൽ അഭിനയിക്കുകയും നായക നടന്മാരെ പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുകയും മാത്രം ചെയ്യേണ്ട പെണ്ണ് സ്വതന്ത്ര അഭിപ്രായങ്ങളും നിലപാടുകളും പറയുന്നു എന്നതാണ് പാർവതിക്കു മേൽ ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന കുറ്റം. ഇതാണ് കേരളത്തിലെ 'ആണുങ്ങളെ' ചൊടിപ്പിച്ചത്.
എത്ര വിചിത്രവും ഭീകരവുമാണ് കേരളത്തിന്റെ ആൺകോയ്മാ  സംസ്‌കാരം. പ്രബുദ്ധത കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന ഒരു മുഴുത്ത ഫേക്ക് ഐഡന്റിറ്റിയാണ് കേരളത്തിന്റേത്. കഴിവുറ്റ ഒരു നടിയുടെ പ്രതിഭയെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തേണ്ട വർഷങ്ങളാണ് ഇതിനിടയിൽ കടന്നുപോകുന്നത്.
       പാർവതിയെ പോലൊരു നടിക്ക് സിനിമ ഇല്ലാതിരിക്കരുത്. പാർവതിയിലൂടെ മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ഇനിയും ഏറെ അംഗീകാരങ്ങൾ നേടാനുണ്ട്. 'ഉയരെ' അത് ഒന്നുകൂടി തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്. 'ഉയരെ' ഒരു ശരാശരി സിനിമയാണ്. സ്‌ക്രി്ര്രപിൽ കുറേക്കൂടി മുറുക്കവും ആഖ്യാനത്തിൽ കുടുതൽ പുതുമയും കൊണ്ടുവരാനായിരുന്നെങ്കിൽ അസാധാരണമാകുമായിരുന്ന സാധാരണ സിനിമ. പക്ഷേ സിനിമ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിഷയവും അതിലെ പോസിറ്റിവിറ്റിയും കൊണ്ട് കാണികളിൽ ഫീൽ ഗുഡ് മൂഡ് ഉണ്ടാക്കാൻ 'ഉയരെ'യ്ക്കാകും.

   


'ഉയരെ'യിലെ ടോട്ടൽ എനർജി പാർവതിയുടെ പല്ലവി എന്ന കഥാപാത്രമാണ്. ഒരുപക്ഷേ പാർവതിക്കു മാത്രം പൂർണത നൽകാൻ സാധിക്കുന്നത്. സേറയെയും കാഞ്ചനമാലയെയും സമീറയെയും ടെസയെയും പോലെ സിനിമയുടെ ടോട്ടാലിറ്റിയെക്കാൾ മികവു കാണിക്കുന്ന കഥാപാത്രമാണ് പല്ലവിയും. കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ഇയ്രേറെ പൂർണത നൽകാനും കൂടെ അഭിനയിക്കുന്ന പ്രധാന നായക കഥാപാത്രങ്ങളെക്കാളും, സിനിമയെക്കാളും മുമ്പിൽ നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടും പാർവതിക്ക് അവസരങ്ങളില്ലെന്നതാണ് വലിയ ദുര്യോഗം. ഒരു വർഷത്തിനു ശേഷമാണ് നിലവിൽ മലയാള സിനിമയിൽ എറ്റവും റേയ്ഞ്ചുള്ള, അടുത്തിടെ സംസ്ഥാന, ദേശീയ, ഗോവൻ ചലച്ചിത്ര മേള പുരസ്‌കാരങ്ങൾ നേടിയ ഈ നടിയുടെ ഒരു സിനിമ പുറത്തിറങ്ങുന്നത്. ഇത്രയും ഇടവേള വരുന്നതും അവസരങ്ങൾ കുറയുന്നതും പാർവതിക്ക് അഭിനയശേഷി കൈമോശം വന്നിട്ടില്ല. സൈബർ മലയാളി ആൺസമൂഹത്തെ മലയാള സിനിമാ വിപണി അത്രയധികം പേടിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. രണ്ടു  വർഷത്തിനിടെ പാർവതിക്കും അവരുടെ സിനിമകൾക്കെതിരെയും ഉണ്ടായിട്ടുള്ള സൈബർ ആക്രമണം 'ഉയരെ'യുടെ കാര്യത്തിലും മാറ്റമില്ല. സിനിമയുടെ പ്രമോഷനു വേണ്ടിയുള്ള ഫെയ്‌സ്ബുക്ക് പോസ്റ്റുകൾക്കും വാർത്തകൾക്കും താഴെയെല്ലാം ഈ ആക്രമണം കാണാം. പാർവതി അഭിനയിച്ചാൽ സിനിമ കാണില്ലെന്നതാണ് ഇവരുടെ ഭാഷ്യം. ഇതു പറയാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷയാകട്ടെ ഒട്ടും സഭ്യവുമല്ല. എന്നാൽ ഉയരെ നല്ല അഭിപ്രായങ്ങളും സജീവമായ അഭിനന്ദനങ്ങളും കേൾപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെ സൈബർ ആക്രമണത്തിന് അല്പം അയവു വന്നിട്ടുണ്ട്. ആത്യന്തികമായി കല തന്നെയാകണം മുന്നിൽ നിൽക്കേണ്ടതെന്ന് വെളിവാക്കുകയാണിത്.

സ്ത്രീശബ്ദം, 2019 മേയ്

തമിഴ് സിനിമ തീർക്കുന്ന അത്ഭുതങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല

നാടകീയ, രാജാപ്പാട്ട് ആവിഷ്‌കാരങ്ങളിലും വീരേതിഹാസങ്ങളിലും താരശരീരത്തിലും മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചുപോന്ന തമിഴ് സിനിമയുടെ വേറിട്ട ശൈലി കെ.ബാലചന്ദറിലും ഭാരതീരാജയിലും ബാലു മഹേന്ദ്രയിലും മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നതായിരുന്നു. സാധാരണ ജീവിതത്തിൽ അസാധ്യമായ കാര്യങ്ങൾ വെള്ളിത്തിരയിൽ ചെയ്തുപോരുന്ന വീര നായകന്മാരായിരുന്നു എക്കാലത്തും തമിഴ് ആസ്വാദത വൃന്ദത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. സ്വാഭാവികമായും അവരിൽ അത്തരമൊരു കാഴ്ചശീലവും ബോധവും ഉടലെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
    മലയാള സിനിമ പല കാലങ്ങളിലായി പരീക്ഷണ, സമാന്തര സിനിമകൾക്കു പിറകേ പോയപ്പോഴും ഇതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നതായിരുന്നു തമിഴ് സിനിമയുടെ ശീലം. തൊള്ളായിരത്തി എഴുപതുകളിലും എൺപതുകളുടെ തുടക്കത്തിലും മലയാള സിനിമയിൽ ഉടലെടുത്ത നവ തരംഗത്തെ സൂക്ഷ്മതയോടെ നിരീക്ഷിക്കുകയും അതിനെ മാതൃകയാക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു തലമുറ രണ്ടായിരത്തിനു ശേഷമാണ് തമിഴ് സിനിമയിൽ രൂപപ്പെട്ടത്. ശെൽവരാഘവൻ, ചേരൻ, ബാല, സമുദ്രക്കനി, ശശികുമാർ, വസന്തബാലൻ, അമീർ സുൽത്താൻ, മിഷ്‌കിൻ, വെട്രിമാരൻ തുടങ്ങി വലിയൊരു നിര സംവിധായകരാണ് ഈ നിരയിലുണ്ടായിരുന്നത്. നിലനിൽക്കുന്ന കാഴ്ചശീലത്തിന് മാറ്റം വേണമെന്ന ചിന്ത ഉടലെടുത്തതോടെ വേറിട്ട സൃഷ്ടികളുമുണ്ടായി. അങ്ങനെയാണ് പുതിയ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ ദശകത്തിൽ സുബ്രഹ്മണ്യപുരം, നാടോടികൾ, പരുത്തിവീരൻ, വെണ്ണിലാ കബഡിക്കുഴു തുടങ്ങിയ പുതിയ ചലച്ചിത്ര ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന സിനിമകൾ തമിഴിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. 2000മുതൽ 2010 വരെ ഒറ്റയ്ക്കും തെറ്റയ്ക്കും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഇത്തരം സിനിമകൾക്ക് സജീവമായ തുടർച്ച ഉണ്ടായത് 2015 ഓടെയാണ്.
  

പുതിയ ചിന്താധാരകൾ വരുന്നു


     ഒരു വശത്ത് സൂപ്പർ താരങ്ങളുടെ മാസ് മസാല ചിത്രങ്ങൾ സ്ഥിരം ചേരുവകൾ ചേർത്ത് ശരാശരി ആസ്വാദകരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടേയിരിക്കുമ്പോഴാണ് മറുവശത്ത് തമിഴ് സിനിമയെ നിലവാരത്തിൽ ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതിയിൽ പ്രതിഷ്ടിക്കുന്ന സിനിമകളുമുണ്ടായത്. എല്ലാത്തരം സിനിമകളെയും ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ഇടവും കാണികളും തമിഴ് സിനിമാ ഇൻഡസ്ട്രിയിൽ ഉണ്ടായി എന്നതാണ് ശ്രദ്ധേയമായ വസ്തുത. തമിഴ് ഗ്രാമങ്ങളിലെ നിറമില്ലാത്ത ജീവിതങ്ങളും ജാതിയുടെ പേരിൽ നിലനിൽക്കുന്ന വേർതിരിവുകളും സംഘർഷങ്ങളും അധികാരത്തിന്റെ ഇടപെടലുകളും സാമൂഹിക സംഭവങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണവും തികഞ്ഞ സാമൂഹിക ബോധവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവയായിരുന്നു തമിഴ് നവ സംവിധായകരിൽ നിന്ന് ഉണ്ടായ ഇത്തരം സിനിമകൾ.
  
      കാർത്തിക് സുബ്ബരാജ് (ജിഗർതണ്ട, ഇരൈവി), നളൻ കുരമസ്വാമി (സൂതു കവും) ത്യാഗരാജൻ കുമാരരാജ (ആരണ്യകാണ്ഡം), പാ രഞ്ജിത് (അട്ടക്കത്തി, മദ്രാസ്), വെട്രിമാരൻ (വിസാരണൈ, ആടുകളം), ലെനിൻ ഭാരതി (മെർക്കു തൊടർച്ചി മലൈ), രാംകുമാർ (രാക്ഷസൻ), അറിവഴകൻ (കുറ്റം 23) വിജയ് മിൽട്ടൺ (ഗോലിസോഡ, കടുഗ്), ഗണേഷ് (എട്ട് തോട്ടകൾ), സുരേഷ് സങ്കയ്യ (ഒരു കിടായിൻ കരുണൈ മനു), രാജുമുരുഗൻ (ജോക്കർ), എം. മണികണ്ഠൻ (കാക്കമുട്ടൈ, കുട്രമേ തണ്ടനൈ), അശ്വനി അയ്യർ തിവാരി (അമ്മ കണക്ക്), വിജയ് കുമാർ (ഉറയടി), എസ്.യു അരുൺകുമാർ (പന്നയാരും പദ്മിനിയും) തുടങ്ങിയ സിനിമകളിലൂടെ പുതുതലമുറ ചലച്ചിത്രകാരൻമാർ മുഖ്യധാരാ ചലച്ചിത്ര ഭാഷയുടെ പൊതുരീതികളെ പാടേ മാറ്റിപ്പണിതു. ഉള്ളടക്കത്തിലും പരിചരണത്തിലും സമകാലീനതയോട് സത്യസന്ധത പുലർത്തുകയും ഇതര ഇന്ത്യൻ പ്രാദേശിക ഭാഷാ ചിത്രങ്ങളെ മറികടക്കാനും ഇതോടെ തമിഴ് സിനിമയ്ക്കായി.
 
 

പരിയേറും പെരുമാളിന്റെ അംബേദ്കർ മുഖം

പുതിയ ചിന്താധാരയിൽ സജീവമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട ചില സിനിമകളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവ തമിഴ് ജീവിതവുമായി തമിഴൻ എന്ന വികാരവുമായും ഏറ്റവുമടുത്ത് നിൽക്കുന്നവയാണെന്ന് കാണാം. പാ രഞ്ജിത് നിർമ്മിച്ച് മാരി സെൽവരാജ് സംവിധാനം ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞ വർഷം തമിഴിൽ ഏറ്റവുമധികം നിരൂപക പ്രശംസ നേടിയ 'പരിയേറും പെരുമാൾ' സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ജാതീതയിലേക്ക് മറയില്ലാതെ ക്യാമറ വയ്ക്കുകയാണ്. തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ചിലയിടങ്ങളിൽ ഇപ്പൊഴും ഹോട്ടലുകളിൽ ദളിതർക്ക് ഡിസ്‌പോസിബിൾ ഗ്ലാസിൽ ചായ നൽകുന്നുണ്ട്. കുപ്പിഗ്ലാസുകളാണെങ്കിൽ ഇതിനടിയിൽ നിറങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രത്യേക അടയാളംവെച്ചാണ് ദളിതർക്കും ഉയർന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ടവർക്കും ചായ നൽകുന്നത്. പരിയേറും പെരുമാളിന്റെ അവസാന ഷോട്ട് ഇങ്ങനെയുള്ള രണ്ടു ഗ്ലാസുകളിലാണ് ചെന്നു നിൽക്കുന്നത്.
    ഒരേ തെരുവിൽ രണ്ടു ബാലവാടികൾ നിലനിൽക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങൾ. അതിലൊന്ന് ദളിത് കുട്ടികൾക്കു മാത്രമുള്ളത്. സ്‌കൂളുകളിൽ ദളിതർ പാചകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത ഉയർന്ന ജാതിയിലെ കുട്ടികൾ, ദളിതർക്കും ഉയർന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ടവർക്കും വേവ്വേറെ ശ്മശാനങ്ങൾ, മൃതദേഹം കൊണ്ടുപോകാൻ  പ്രത്യേകം വഴികൾ, ദളിതരുടെ മുടി വെട്ടാൻ പല ബാർബർമാരും മടികാട്ടുന്നു, ദളിതർക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കുന്ന ക്ഷേത്രങ്ങൾ, നാട്ടുകൂട്ടത്തിന്റെ കല്പനകൾ, ഊരുവിലക്ക്.. തമിഴ് ഉൾഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാൽ മനസ്സിലാകുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങളാണിത്.
    ഞാൻ ആരാണ്? നിങ്ങളും ഞാനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമെന്താണ്? എന്തുകൊണ്ടാണ് എപ്പൊഴും എല്ലായിടത്തും നിങ്ങൾ മുന്നിലും ഞങ്ങൾ പിന്നിലുമാകുന്നത്? എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെയിങ്ങനെ വേട്ടയാടുന്നത്?.. കാലങ്ങളായി ഓരോ കീഴ്ജാതിക്കാരനും ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ് പരിയേരും പെരുമാളും ആവർത്തിക്കുന്നത്. അത് വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കൊടുക്കാൻ ഇതുവരെ ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിനായിട്ടില്ല എന്നതാണ്.
    2013ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ നാഗ്രാജ് മഞ്ജുളെയുടെ മറാത്തി സിനിമ 'ഫാൻട്രി'ക്കു ശേഷം ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ജാതിവ്യവസ്ഥയെ ഉള്ളോടെ തുറന്നുകാട്ടുകയാണ് പരിയേറും പെരുമാൾ.
      തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തിരുനെൽവേലിക്കും തിരുച്ചെന്തൂരിനും ഇടയിലുള്ള പുളിയങ്കുളം ഗ്രാമമാണ് സിനിമയുടെ പശ്ചാത്തലം. കീഴ്ജാതിക്കാർ കൂട്ടത്തോടെ കാർഷിക ജീവിതവും നായാട്ടും കബഡി കളിയുമെല്ലാമായി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്ന ഗ്രാമം. മേൽജാതിക്കാർ പുളിയങ്കുളം ഗ്രാമവാസികളെ അടുപ്പിക്കാറില്ല. പുളിയങ്കുളത്തു നിന്നാണെന്നറിഞ്ഞാൽ ബസ്സിൽ അടുത്ത സീറ്റിൽ പോലും ഇരിക്കില്ല. സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിവരെ പുളിയങ്കുളത്തുകാർ സന്തോഷവാന്മാരാണെങ്കിലും പുറത്ത് പൊലിസിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ജാതിക്കാരിൽ നിന്നും അവർക്ക് നിരന്തരം മാനസിക, ശാരീരിക പീഡനം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. ഈ സാഹചര്യങ്ങൾ കണ്ടുമടുത്താണ് പരിയൻ അംബേദ്കറിനെ പോലെ ഒരാളായിത്തീരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. കീഴ്ജാതിക്കാരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളിൽ അവർക്കു തുണയാകാനാണ് പരിയൻ വക്കീൽ പഠനത്തിനു പഠിക്കുന്നത്. അവിടെയും അവന് നേരിടേണ്ടി വരുന്നത് ജാതി പീഡനമാണ്. എന്നാൽ 'എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ, നീ എന്ന വിവേചനം എന്നു ചോദിച്ച് അവൻ അതിനോട് കലഹിക്കുകയും മറികടക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. 'ജാതി ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്, എല്ലാവരിലും, എങ്ങും പോകാതെ. അത് ഏറ്റവും നന്നായി തിരിച്ചറിയുന്നത് കീഴ്ജാതിക്കാർക്കാണ്.' എന്നു പറഞ്ഞാണ് പരിയേറും പെരുമാൾ അവസാനിക്കുന്നത്.



വടചെന്നൈ എന്ന പിരീഡ് സിനിമ

തമിഴ് ഗ്രാമങ്ങളിലെയും ചെറുപട്ടണങ്ങളിലെയും ഗുണ്ടാജീവിതവും തലമുറകളിലേക്ക് നീണ്ടുപോകുന്ന കുടിപ്പകയുമാണ് വെട്രിമാരന്റെ വടചെന്നെയിൽ വിഷയമാകുന്നത്. 2012 ജൂണിലും ഓഗസ്റ്റിലുമായി റിലീസ്  ചെയ്ത അനുരാഗ് കശ്യപിന്റെ ഗാങ്‌സ് ഓഫ് വസേപൂർ സീക്വൽസിനു ശേഷം തലമുറകളിലേക്ക് നീണ്ടുപോകുന്ന കുടിപ്പകയും സംഘർഷവും അതിജീവനവും പ്രമേയമാക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ പിരീഡ് മൂവിയാണ് വടചെന്നൈ. തമിഴിലെ ഗാങ്‌സ് ഓഫ് വസേപൂർ എന്നു പറയാം. ഗാങ്‌സ് ഓഫ് വസേപൂറിന് 1940 മുതൽക്ക് തൊണ്ണൂറുകൾ വരെയുള്ള ദീർഘകാല കുടിപ്പകയുടെ കഥയാണ് പറയാനുള്ളതെങ്കിൽ തൊള്ളായിരത്തി എൺപതുകൾ മുതൽക്കാണ് വടചെന്നൈയിലെ മനുഷ്യരുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നത്. പിരീഡ് ഗാങ്സ്റ്റർ എന്നതിനൊപ്പം തികഞ്ഞ സാമൂഹികതയും രാഷ്ട്രീയബോധവും പുലർത്തുന്ന സിനിമ എന്ന തരത്തിലാണ് വടചെന്നൈ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നത്. തീരദേശ ജനതയുടെ ചേരിജീവിതം, ജനിച്ച മണ്ണിലെ നിലനിൽപ്പ്, വീട്, അതിജീവനം, രാഷ്ട്രീയ, കോർപ്പറേറ്റ്, ഗുണ്ട ഇടപെടൽ, ചൂഷണം അതിനെതിരെയുള്ള ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ഇവയെല്ലാം കടന്നുവരുമ്പോൾ ഗാങ്സ്റ്റർ ജോണർ എന്നതിൽ നിന്ന് ഒരു തികഞ്ഞ തമിഴ് മനിതർ സിനിമയായി വടചെന്നൈ വളരുന്നു.
      മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളുള്ള സിനിമ എന്ന നിലയിൽ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങളിലേക്കും സംഭവ പരമ്പരകളിലേക്കും കടന്നുചെന്നുള്ള ആഖ്യാനമാണ് വടചെന്നൈയുടേത്.
       വെട്രിമാരന്റെ മുൻസിനിമകളായ 'ആടുകള'ത്തിലെ കോഴിപ്പോരും നാട്ടിൻപുറവും, 'വിസാരണൈ'യിലെ ലോക്കപ്പും സാധാരണക്കാരന്റ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും വടചെന്നൈയിലേക്കെത്തുമ്പോൾ കുടിപ്പകയും ജയിൽജീവിതത്തിന്റെ വേറിട്ട കാഴ്ചകളും ഇൻഡോർ ഗെയിമായ കാരംസിന്റ സാധ്യത കഥയിൽ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയുമാണ് വെട്രിമാരൻ അത്ഭുതം തീർക്കുന്നത്. ഒരു പിരീഡ് സിനിമ നിർമ്മിക്കുന്നതിലെ വൈഷമ്യങ്ങളെ അതിലളിതമായാണ് വെട്രിമാരനിലെ പ്രതിഭാധനനായ സംവിധായകൻ മറികടക്കുന്നത്. സംവിധായകൻ തന്നെ തയ്യാറാക്കിയ തിരക്കഥയിലെ കെട്ടുറപ്പാണ് രണ്ടേമുക്കാൽ മണിക്കൂർ ദൈർഘ്യമുള്ള സിനിമയെ വിരസതയില്ലാത്ത കാഴ്ചയാക്കി മാറ്റുന്നത്. ഒരേസമയം സിനിമാസ്വാദകരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനും സിനിമാ പഠിതാക്കൾക്ക് പാഠപുസ്തകമായി മാറാനും കഴിയുന്നിടത്താണ് വെട്രിമാരന്റെയും വടചെന്നൈയുടെയും തമിഴ് സിനിമയുടേയും വിതാനം വലുതാകുന്നത്.


ത്രില്ലർ ആഖ്യാനത്തിലെ പുതുമ

ത്രില്ലർ സിനിമകളുടെ ആഖ്യാനത്തിലെയും അവതരണത്തിലെയും പുതുമയും തമിഴ് ഇൻഡസ്ട്രിയെ വേറിട്ടുനിർത്തുന്നു. ലോ ബജറ്റിലും ബിഗ് ബജറ്റിലും ഒരുപോലെ ത്രില്ലർ സിനിമകൾ തമിഴിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. മുൻനിര താരങ്ങളില്ലാതെ നിർമ്മിച്ച ത്രില്ലർ സിനിമകൾ പലതും തമിഴ് നാട്ടിൽ വലിയ വിജയമായതാണ് ഈ ജോണർ തുടർച്ചയായി പരീക്ഷിക്കാൻ തമിഴിലെ നവ സംവിധായകരെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. മേക്കിംഗിൽ നിലനിർത്തുന്ന പുതുമ തന്നെയാണ് ഇത്തരം സിനിമകളുടെ കാഴ്ചയെ സവിശേഷമാക്കുന്നത്. ഇക്കൂട്ടത്തിൽ അടുത്ത കാലത്തിറങ്ങിയ പ്രേംകുമാറിന്റെ രാക്ഷസൻ എടുത്തു പറയേണ്ട സിനിമയാണ്. ഓരോ നിമിഷവും കാഴ്ചയെ വലിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ ശേഷിയുള്ള തിയേറ്റർ അനുഭവമാണ് ഈ സിനിമ. തിയേറ്ററിൽ നിന്ന് തന്നെ അറിയേണ്ട അനുഭവം എന്ന തരത്തിലാണ് രാക്ഷസൻ അടക്കമുള്ള ത്രില്ലർ സിനിമകൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഒരു നിമിഷവും സ്‌ക്രീനിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാനോ പാഴാക്കാനോ ഇല്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ആഖ്യാന വേഗവും പുതുമയും ശബ്ദ, ദൃശ്യ സമ്പന്നതയുമാണ് ഇവയ്ക്ക് ത്രില്ലർ ഗണത്തിൽ പുതുമ കൈവരുത്തുന്നത്.




സൂപ്പർ ഡീലക്‌സ് എന്ന അൾട്ടിമേറ്റ്

അടുത്തടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ റിലീസ് ചെയ്ത രണ്ട് സിനിമകൾ. പ്രിഥ്വിരാജിന്റെ ലൂസിഫറും ത്യാഗരാജൻ കുമാരരാജയുടെ സൂപ്പർ ഡീലക്‌സും. ഒന്ന് മലയാളത്തിലും മറ്റേത് തമിഴിലും. ഷാജി കൈലാസ് കട്ട് പറഞ്ഞ് നിർത്തിയിടത്തു തന്നെയാണ് പ്രിഥ്വിരാജിന്റെ ലൂസിഫറിന്റെ സ്ഥാനമെങ്കിൽ, സിനിമയെന്ന മീഡിയത്തിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ച് തന്റെ സിനിമയെ ലോക നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുകയാണ് ത്യാഗരാജൻ. മറാത്തി, ബംഗാളി, മലയാളം അടക്കം ഇന്ത്യയിലെ മെച്ചപ്പെട്ട സിനിമാ സംസ്‌കാരമുളള മറ്റേതൊരു പ്രാദേശിക ഭാഷയും ചിന്തിക്കാത്തത്രയും ഉയരത്തിലാണ് നിലവിലെ തമിഴ് സിനിമയെന്ന് സൂപ്പർ ഡീലക്‌സ് ഒന്നു കൂടി ഉറപ്പിക്കുന്നു. അത്രമാത്രം പൊളിറ്റിക്കലായും നവീനമായുമാണ് തമിഴ് സിനിമ കാണികളോട് സംവദിക്കുന്നത്. രാക്ഷസനും പരിയേറും പെരുമാളും മെർക്കു തൊടർച്ചി മലൈയും വട ചെന്നൈയുമൊക്കെ ദ്യശ്യപരിചരണത്തിൽ തീർത്ത അത്ഭുതങ്ങളുടെ തുടർച്ചയാണ് സൂപ്പർ ഡീലക്‌സ്. മേക്കിംഗിന്റെ സൂക്ഷ്മതയിലും പൂർണതയ്ക്കായുള്ള അത്യധ്വാനത്തിലും തിരക്കഥയിലെ ഇഴയടുപ്പത്തിലും ഇവയ്‌ക്കെല്ലാം മുകളിലും. റിയലിസവും സെമി ഫാന്റസിയും ചേർന്നൊഴുകുന്ന സിനിമയുടെ ഒരു ഫ്രെയിമും പാഴല്ല. ഫ്രെയിമിൽ വരുന്ന ഒരു വസ്തു പോലും വെറുതെയാകുന്നില്ല. കഥാപാത്രങ്ങളൊന്നും താരങ്ങളല്ല, ഒന്നാന്തരം മനുഷ്യരാണ്. (വിജയ് സേതുപതിയും രമ്യാ കൃഷ്ണനും സാമന്തയും ഫഹദും പോലും) ജീവിതത്തിന്റെ വഴിയും വിതാനവും സാധ്യതയും ഇങ്ങനെ കൂടിയാണ് എന്നു ജീവിച്ച് കാണിച്ചു തരുന്ന മനുഷ്യർ. എന്തിനാണ് ഒരു സിനിമയ്ക്ക് ഒന്നിലേറെ പേർ ചേർന്ന് തിരക്കഥയെഴുതുന്നത് എന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? സൂപ്പർ ഡീലക്‌സ് അതിനും ഉത്തരം തരും. മിഷ്‌കിൻ, നളൻ കുമാരസ്വാമി, നീലൻ കെ.ശേഖർ പിന്നെ സംവിധായകനും ചേർന്നാണ് സൂപ്പർ ഡീലക്‌സിന് സ്‌ക്രി്ര്രപ് തയ്യാറാക്കിയിട്ടുള്ളത്. ഒന്നിലേറെ പേരുടെ ചിന്ത പ്രവർത്തിച്ച തിരക്കഥയുടെ പൂർണതയാണ് ഈ സിനിമയുടെ അവതരണ മികവിന് കാരണം.

പഞ്ചായത്ത് രാജ്, 2019 ഏപ്രിൽ

ലൂസിഫർ എന്ന സ്ഥിരം രക്ഷക വിപണി സമവാക്യം


മലയാള സിനിമയെ ലോക നിലവാരത്തിൽ എത്തിക്കുകയും മലയാള സിനിമ താനെന്ന ബ്രാൻഡിന്റെ പേരിൽ അറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യണമെന്ന വലിയൊരു സ്വപ്നമുണ്ട് പ്രിഥ്വിരാജിന്. ഇത് അദ്ദേഹം പലതവണ അഭിമുഖങ്ങളിൽ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. നല്ല സിനിമയുടെ ഭാഗമാകാൻ സക്രി്ര്രപിൽ മാത്രം വിശ്വാസമർപ്പിച്ച് താരമൂല്യവും വിജയ സാധ്യതയും  നോക്കാതെ അഭിനയിച്ച് പ്രിഥ്വി ഇതിനെ സാധൂകരിക്കാറുമുണ്ട്. ഇങ്ങനെ വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുന്ന ഒരു ടോട്ടൽ സിനി മാൻ സംവിധായകനാകുമ്പോൾ കാണികളുടെ പ്രതീക്ഷ ഏറെ വലുതായിരിക്കും;സ്വാഭാവികമായും അയാളുടെ സമ്മർദ്ദവും. ഇതിനെ അതിജീവിക്കാൻ ലോകനിലവാരവും കലാമൂല്യവുമൊക്കെ രണ്ടാമത്തെ സിനിമ തൊട്ടാകാം, ആദ്യം സേഫ് സോണിൽ നിന്നൊരു വിപണി വിജയം നേടുക എന്നതായിരിക്കാം ലളിതമായി പ്രിഥ്വിരാജ് ചിന്തിച്ചിരിക്കുക.
അതാണ് ഇപ്പോൾ ബുദ്ധിപരമായി നടപ്പാക്കിയിട്ടുള്ളതും.   മോഹൻലാലിനെപ്പോലെ മലയാള സിനിമയിൽ എറ്റവും വാണിജ്യ മൂല്യമുള്ള നടനെ പ്രധാന കഥാപാത്രമാക്കി ഒരു പൊളിറ്റിക്കൽ ത്രില്ലർ. പ്രീ റിലീസിംഗിൽ ഇത്തരത്തിലൊരു പരസ്യം വരുമ്പെഴേ സിനിമ പകുതി വിജയിച്ചുകഴിഞ്ഞു. റിലീസ് ദിവസം മുതൽക്കുള്ള ജനസമ്മതിയെല്ലാം ബോണസാണ്.
       മോഹൻലാലിനെ കാണികൾക്ക് ഏതു രൂപത്തിൽ കാണാനാണ് ഇഷ്ടമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തയ്യാറാക്കിയ സ്‌ക്രി്ര്രപാണ് ലൂസിഫറിന്റേത്. ലാലിന്റെ നടത്തം, നോട്ടം, മുണ്ടുടുക്കൽ, ഫൈറ്റ്, പഞ്ച് ഡയലോഗ്, രക്ഷകവേഷം, അണികൾക്കു മുന്നിലെ നേതാവ്, എന്തിന് കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചിൽ കിടത്തി കഥ പറയുന്ന ആർദ്രതയുള്ള ശബ്ദമുള്ള ലാലിനെപ്പോലും കാണികളുടെ മനസ്സറിഞ്ഞ് മുരളി ഗോപി എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ സ്റ്റീഫൻ നെടുമ്പള്ളിയെക്കൊണ്ട് നിരന്തരം നെടുങ്കൻ ഡയലോഗ് പറയിപ്പിക്കനോ കഥാഗതിക്ക് ചേരാതെ വെറുതെ സീനുകളിൽ കയറ്റി നിർത്തനോ ഒരുമ്പെടുന്നുമില്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ പ്രിഥ്വിരാജ് എന്ന അരങ്ങേറ്റ സംവിധായകനെ അംഗീകരിക്കണം. മോഹൻലാലിലെ താരത്തെ അദ്ദേഹം പേടിക്കുകയല്ല, ആവശ്യത്തിനു മാത്രമെടുത്ത് ഉപയോഗിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ആ കരിസ്മ പൂർണമായി അനുഭവിക്കാനുമാകുന്നുണ്ട്; കാഴ്ചയിലും ചെറുനോട്ടത്തിലും മുരടനക്കത്തിൽ പോലും കാണികൾക്കത് കിട്ടുന്നു. (സ്റ്റീഫൻ നെടുമ്പള്ളി ബൈബിൾ പഴയ നിയമത്തിലെ ഒരു വാചകം പറയുന്നുണ്ട് സിനിമയിൽ. കൈയടിയില്ലാത്ത സംഭാഷണമാണ്. ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ച് തിയേറ്ററിലെ ആ ശബ്ദത്തിനു മാത്രം ചെവിയോർത്തു നോക്കൂ. സംസാരത്തിലെ താളത്തിൽ പോലും അനുഭവിക്കാനാകും ആ കരിസ്മ.)
    
        മൂന്നു മണിക്കൂറിനടുത്ത് ദൈർഘ്യമുള്ള സിനിമയിൽ ലാലിന്റെ അത്ര തന്നെ സ്‌ക്രീൻ സ്‌പേസ് പ്രതിനായകനായ വിവേക് ഒബ്രോയിക്കുമുണ്ട്. നിയന്ത്രിതാഭിനയത്തിലെ അങ്ങേയറ്റത്തെ സാന്നിധ്യമായി വിവേക് ഈ വില്ലൻ വേഷത്തെ ഗംഭീരമാക്കുന്നുമുണ്ട്. ഒരുപാട് സീനുകളിൽ ഇല്ലെങ്കിൽ പോലും ടൊവിനോയുടെ ജതിൻ രാംദാസ് ആണ് ലൂസിഫറിലെ മറ്റൊരു ആകർഷണവും ഊർജവും. മഞ്ജുവാര്യരുടെ റോൾ മധ്യവയസ്സിലെത്തിയ മറ്റേതൊരു നടിക്കും ചെയ്യാവുന്നതേയുള്ളു. പ്രത്യേകിച്ച് അഭിനയ സാധ്യതകളൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ നിലവിൽ മലയാള സിനിമയിലെ മാർക്കറ്റിംഗ് സ്ട്രാറ്റജി അനുസരിച്ച് ഇതുപോലൊരു മോഹൻലാൽ ചിത്രത്തിൽ മഞ്ജുവാര്യർ എന്ന നായികയ്ക്ക് തന്നെ ഏറ്റവും മൂല്യം.
      ലൂസിഫർ അത്ഭുതത്തിന്റെ പരകോടിയോ എനിക്ക് ശേഷം പ്രളയമോ അല്ല. (അങ്ങനെ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുമെങ്കിലും) കണ്ടിരിക്കാവുന്ന, ഇടയ്‌ക്കൊക്കെ അൽപം ലാഗ് തോന്നിക്കുന്ന സാധാരണ എന്റർടെയ്നർ മാത്രമാണ്. വില്ലൻ, നീരാളി, ഡ്രാമ, ഒടിയൻ തുടങ്ങി അടുത്തിടെ ഇറങ്ങിയ മോഹൻലാൽ സിനിമകളിൽ മെച്ചപ്പെട്ടത് എന്നു പറയാം. ഒടിയന്റെ റിലീസിനു മുമ്പ് അണിയറക്കാർ നടത്തിയ ഓവർ ഹൈപ്പ് പ്രതികൂലമായെങ്കിൽ, ലൂസിഫറിന്റെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെയൊരു പബ്ലിസിറ്റി ഉണ്ടായില്ല എന്നതും തുണയായി.
          എൺപതുകളിൽ മലയാളത്തിലെ അൾട്രാ ഹെവി പൊളിറ്റിക്കൽ ത്രില്ലറുകൾ എഴുതിയിട്ടുള്ള ടി.ദമോദരൻ മാഷിന്റെ സ്‌ക്രി്ര്രപുകളിൽ പഴുതുകളില്ലായിരുന്നു എന്നതും തറനിരപ്പിൽ തൊട്ടു നിൽക്കുന്നു എന്നതുമായിരുന്നു സവിശേഷത. പൊളിറ്റിക്കൽ ത്രില്ലർ വിശേഷണത്തിൽ എത്തുന്ന ലൂസിഫറിലാകട്ടെ മോഹൻലാലിന്റെ കരിസ്മ മാറ്റി നിർത്തിയാൽ ഫേളോ ചെയ്യാൻ പ്രയാസമുള്ളതും മുറുക്കമില്ലാതെ അയഞ്ഞു കിടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്‌ക്രി്ര്രപിംഗ് ഏരിയകൾ ഏറെയാണ്. ടി. ദമോദരൻ ഐ.വി ശശി രാഷ്ടീയ വാണിജ്യ സിനിമകൾ അവയുടെ എഴുത്തിലെയും ആഖ്യാനത്തിലെയും  വിശാലതയും സമഗ്രതയും കൊണ്ടാണ് വിജയം നേടിയതെങ്കിൽ, പുതിയകാല 'പൊളിറ്റിക്കൽ ത്രില്ലറുകൾ' ചെറിയ ചിന്തകളുടെ നീട്ടിപ്പരത്തലും ആഘോഷങ്ങളും മാത്രമാണ്.
     
      മാസ് എന്ന പ്രയോഗം പലയിടങ്ങളിലും ലൂസിഫറിനോട് ചേർന്നുനിൽക്കും. എന്നാൽ മാസ് ആന്റ് ക്ലാസ് എന്നൊരു പ്രയോഗത്തെ ഈ സിനിമയോട് ചേർത്ത് പലയിടങ്ങളിലും പ്രയോഗിച്ചതായി കണ്ടു. ക്ലാസ് എന്ന വാക്ക് എല്ലായിടങ്ങളിലും അനാവശ്യമായി ചേർത്ത് ഉപയോഗിക്കേണ്ട ഒരു വാക്കല്ല; ഏറെ സൂക്ഷിച്ച് പ്രയോഗിക്കേണ്ടതുമാണ്. മലയാള സിനിമയിൽ അത്യപൂർവ്വമായി മാത്രം നമ്മൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു വാക്കാണത്.
(സാന്ദർഭികമായി ഒരു കാര്യം സൂചിപ്പിക്കട്ടെ ലൂസിഫർ കാണുന്നതിനു മുമ്പ് ഐ.വി ശശി പദ്മരാജൻ സിനിമ 'ഇതാ ഇവിടെ വരെ' വീണ്ടും കണ്ടിരുന്നു. 42 വർഷമായി ആ സിനിമ ഇറങ്ങിയിട്ട്. ഇപ്പോൾ കാണുമ്പോഴും ഏറ്റവും പുതിയ സിനിമ കാണുന്നത്രയും ഫ്രഷ്‌നെസും മുറുക്കവുമാണ് ആ സ്‌ക്രി്ര്രപിനും ആഖ്യാനത്തിനും. ഇതു പോലുള്ള സിനിമകളെ ക്ലാസ് എന്നോ ക്ലാസിക്ക് എന്നോ ഒക്കെ വിളിക്കാമെന്ന് തോന്നുന്നു.)
      ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം എന്ന ലോകത്തിലെ വലിയ കോമഡിയെന്ന് സിനിമയിൽ ടോവിനോയുടെ കഥാപാത്രം തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഇടത്തേക്കുള്ള ഫണ്ടിംഗ് ഏജൻസികളും അവർ നടപ്പിലാക്കുന്ന അജണ്ടയും അതിന്റെ ഇരകളായ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും മീഡിയയുമാണ് ലൂസിഫറിലെ കഥാപരിസരം. സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് വലിയ റോളില്ലാത്ത ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ മേഖലയിൽ നടക്കുന്ന നെറികേടുകളെപ്പറ്റി പൊതു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ആസന്നമായിരിക്കുന്ന സമയത്ത് വെറുതെയെങ്കിലും ഒരു ഓർമപ്പെടുത്തലിന് ഈ സിനിമ പ്രേരകമയേക്കും.
      ആദ്യ സിനിമ തന്നെ ലോക നിലവാരത്തിൽ എത്തിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. അസാമാന്യ പ്രതിഭയും വിപണി സമവാക്യങ്ങളെ മുഖവിലയ്‌ക്കെടുക്കാത്ത മാനസിക ധൈര്യവുമുണ്ടായിരിക്കണം. അടൂരിന്റെ സ്വയംവരം അങ്ങനെയായിരുന്നു, ലെനിൻ രജേന്ദ്രന്റെ വേനലും, ഒറ്റ സിനിമയെടുത്ത അജയന്റെ പെരുന്തച്ചനും, ഒടുവിൽ സക്കറിയയുടെ സുഡാനി ഫ്രം നൈജീരിയയും അങ്ങനെയായിരുന്നു. ഏറ്റവുമടുത്ത് മധു സി നാരായണന്റെ കുമ്പളങ്ങി നൈറ്റ്സിനും ഒരു ലോക മുഖമുണ്ട്. പ്രിഥ്വിരാജിന്റെ രണ്ടാമത്തെ സിനിമ ഇത്തരത്തിൽ ഭാഷയ്ക്കും ദേശത്തിനും അതീതമായി ലോക മുഖം കാണിക്കുന്നതായിരിക്കുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം.

സ്ത്രീശബ്ദം, 2019, ഏപ്രിൽ

കുമ്പളങ്ങിയിലെ ദേശവും മനുഷ്യരും

തറവാട്ടിൽ പിറന്നതിന്റെ അന്തസ്സും മഹിമയും ഇടയ്ക്കിടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ഒരു ശീലം ഇടക്കാലത്ത് മലയാള സിനിമയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും മലയാള സിനിമ ആൾക്കൂട്ടക്കൂത്തായി മാറിയ തൊണ്ണൂറുകളിലും രണ്ടായിരത്തിന്റെ ആദ്യ ദശകത്തിലും. അന്നത്തെ പല സിനിമകളും അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളിലും അവയുടെ ഭൂമികയിലുമെല്ലാം ഈ സവിശേഷ സ്വഭാവം നിലനിന്നു പോന്നു. ഇത് കാണികളിൽ പുതിയൊരു കാഴ്ചശീലവും തങ്ങളുമായി യാതൊരു തരത്തിലും ബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത പുതിയൊരു തരം സവർണരും അമാനുഷികരുമായ മനുഷ്യരെയും വെള്ളിത്തിരയിൽ സൃഷ്ടിക്കാനും ഇടയാക്കി. തങ്ങളുടെ വീട്ടകവും വീട്ടുപരിസരവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരന് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ നിരന്തരം ചെയ്ത് ആളുകളിൽ അത്ഭുതത്തിന്റെയും ആരാധനയുടെയും വീരരസം പകർന്ന് താരരൂപങ്ങളായി നിലകൊണ്ട ഇവരിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോരാൻ മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ഏറെക്കാലമെടക്കേണ്ടി വന്നു. പൂർണമായും ഇപ്പോഴും വിടുതി നേടാനുമായിട്ടില്ല. അവസരം കിട്ടിമ്പോഴെല്ലാം ഈ കുല, വീര പുരുഷന്മാർ അവതാരപ്പിറവിയെടുത്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഇത് സിനിമയിലലും സമൂഹപരിസരത്തും ഒരപോലെയാണ്. അനുകൂല സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ വരമ്പോഴാണ് അകമേ അധികം ആഴത്തിലല്ലാതെ വേരോടിക്കിടക്കുന്ന സവർണ, പുരുഷ ചിന്താഗതികളും മേൽക്കോയ്മകളുമെല്ലാം മറനീക്കി പുറത്തുവരുന്നത്.
    മധു സി.നാരായണന്റെ കുമ്പളങ്ങി നൈറ്റ്സിലേതു പോലെ ഒട്ടമേ കുലമഹിമയില്ലാതെ, വ്യത്യസ്ത തന്തമാർക്കും തള്ളമാർക്കും പിറന്ന മക്കൾ, ഒരു തുരുത്തിലെ പുറംവാതിൽ പോലുമില്ലാത്ത ചായം പൂശാത്ത ചെറുകൂരയിൽ കലഹിച്ചും സ്‌നേഹിച്ചും, കുടിച്ചും വലിച്ചും നാട്ടുനടപ്പ് തെറ്റിച്ച് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പെണ്ണുങ്ങളെ കൂടെക്കൊണ്ടുവന്നു പൊറുപ്പിക്കുന്നതും പ്രമേയമാക്കി സിനിമ ചെയ്യുന്നതു ചിന്തിക്കാനുള്ള ശേഷി പോലും മേൽപ്പറഞ്ഞ കാലത്തെ മുഖ്യധാരാ സിനിമയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാനും അതിനെ ജനപ്രിയമാക്കി അവതരിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്നു എന്നതാണ് പുതുകാല മലയാള സിനിമയുടെ ഏറ്റവും ഗുണപരമായ മാറ്റം. നേരത്തെപ്പറഞ്ഞ തറവാട്ടു സിനിമകളിലെ തറനിരപ്പിൽ തൊടാത്ത മനുഷ്യരുടെ ചെയ്തികളും സംഭാഷണങ്ങളും കണ്ടും കേട്ടും അന്തം വിട്ടിരിക്കേണ്ടി വന്ന ഹതഭാഗ്യരായ കാണികളായിരുന്നു ഏറെക്കാലം നമ്മൾ.
      
       കുമ്പളങ്ങി നൈറ്റ്സിൽ എത്തമ്പോഴാകട്ടെ അതിലെ നെപ്പോളിയന്റെ മക്കളെയും അവരുടെ വീടും അവർ ചെയ്യുന്ന ജോലികളും അവരുടെ ജോലിയില്ലായ്മയും സംസാരവും തമാശയും പ്രണയവും സങ്കടങ്ങളുമെല്ലാം അടുത്തറിയാനും നമ്മളെത്തന്നെ ബന്ധപ്പെടുത്താനുമാകുന്നു. തിയേറ്റർ വിട്ടിറങ്ങിയാലും സജിയും ബോണിയും ബോബിയും ഫ്രാങ്കിയുമെല്ലാം വേമ്പനാട്ടു കായലിന്റെ തീരത്ത് കുമ്പളങ്ങിയിലോ പള്ളിത്തോടോ കായലിൽ വലയെറിഞ്ഞോ തോണി തുഴഞ്ഞോ ഏതെങ്കിലും തുരുത്തിൽ ആരോടെങ്കിലും വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നും. യാഥാർഥ്യത്തോട് അത്രയും ചേർന്നുനിന്നാണ് മധു സി.നാരായണനും ശ്യാം പുഷ്‌കരനും ഷൈജു ഖാലിദും കുമ്പളങ്ങിയെന്ന ദേശത്തെയും അവിടത്തെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരെയും അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. സങ്കീർണതകളിലേക്കും ബാഹ്യലോകത്തിലേക്കും ഉപകഥകളിലേക്കും പോകാതെ ഒരു ദേശത്തിലേക്കു മാത്രം ചുരുങ്ങുന്നതിന്റെ എല്ലാ വലുപ്പവും സൗന്ദര്യവും കുമ്പളങ്ങിക്കുണ്ട്.
     രണ്ടു തരം മനുഷ്യരെയാണ് ശ്യാം പുഷ്‌കരൻ കുമ്പളങ്ങി നൈറ്റ്സിൽ എഴുതി വയ്ക്കുന്നത്. ഫഹദ് അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഷമ്മി ശരാശരി മലയാളി ആണധികാര ബോധത്തിന്റെ പ്രതിനിധി തന്നെയാണ്. ഞാനാണ് വീടിന്റെയും വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങളുടെയും സർവ്വനാഥൻ, എന്റേതാണ് അവസാന വാക്ക് എന്ന് അയാൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. പെണ്ണുങ്ങൾ കൂടുതലായൊന്നും പറയേണ്ട, അതിന് ഇവിടെ ആണുങ്ങളുണ്ട് എന്നാണ് ഷമ്മി പറയുന്നത്. സദാ ഒരുങ്ങി, മീശയും മുടിയും ചീകി വെട്ടിയൊതുക്കി സുന്ദരപുരുഷനായി നടക്കുന്ന അയാളെ ഭരിക്കുന്നതാകട്ടെ പ്രാകൃത വികാരങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഇതപോലുള്ള മനുഷ്യരെ നമ്മുടെ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടിലാകെ കാണാം. പുറമേയ്ക്ക് സുന്ദര,മാന്യ രൂപങ്ങൾ. അകമേ നവോത്ഥാനത്തിന്റേയോ പരോഗമനത്തിന്റെയോ വെളിച്ചമെത്തുകയോ മാറ്റങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയോ ഉൾക്കൊള്ളുകയോ ചെയ്യാനാകാത്തവർ.
   

         ഇനി നെപ്പോളിയന്റെ മക്കളാകട്ടെ തറനിരപ്പിൽ തൊട്ട് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളറിഞ്ഞ്, സകലതിനെയും സ്‌നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ തക്ക വലിയ മനസ്സുള്ളവരാണ്. പുറമേ നിന്ന് ഷമ്മിയുടെ അടക്കമുള്ളവരുടെ നോട്ടത്തിൽ നെപ്പോളിയന്റെ പിള്ളേര് തല്ലിപ്പൊളികളും അടുപ്പിക്കാൻ കൊള്ളാത്തവരും യാതൊരു കുലമഹിമയും പേറാത്തവരും വെളിപ്പറമ്പിൽ താമസിക്കുന്നവരുമാണ്. നല്ല ചിരി കുടുംബത്തിന്റെ സൂര്യപ്രകാശമമെന്ന പ്രയോഗത്തോട് ചേർന്നു നിൽക്കമ്പോഴാകട്ടെ നെപ്പോളിയന്റെ പുറംവാതിലില്ലാത്ത വീടിനു തന്നെയാണ് ഷമ്മിയുടെ അടച്ചുറപ്പും ഭംഗിയുമുള്ള വീടിനേക്കാൾ തിളക്കം. നല്ല കുടുംബങ്ങൾക്ക്  ഒരു സംസ്‌കാരമുണ്ട് അത് നമ്മൾ കാത്തു സൂക്ഷിക്കണം എന്ന ബോബിയുടെ പറച്ചിലിന് സംസാരശേഷിയില്ലാത്ത ബോണിയിലൂടെ സിനിമ നൽകുന്ന മറുപടി മലയാളി സമൂഹത്തിന്റെ കപട സദാചാര ബോധത്തിനാകെയുള്ളതാണ്. ശരാശരി ജീവിത നിലവാരത്തിന് താഴെയുള്ള ഭൂരിപക്ഷ മലയാളികളുടെ പ്രതിനിധികളാണ് നെപ്പോളിയന്റെ മക്കൾ. അവർക്ക് അതിസമ്പന്നരാകണമെന്നോ വീടിന്റെ വലുപ്പത്തിലോ വാഹനത്തിലോ പണത്തിലോ മറ്റുള്ളവരുമായി മത്സരിക്കണമെന്നോ ഇല്ല. അന്നന്നത്തെ ഭക്ഷണവും അതിനുള്ള ഉപാധിയുമാണ് അവരെ സംബന്ധിച്ച് വലിയ കാര്യം. അടിപിടി കൂടുമെങ്കിലും അവരുടെ പിണക്കങ്ങൾ അധികനേരം നീളില്ല. തുറന്ന സംസാരവും ചിരിയും തന്നെയാണ് അവർക്കിടയിൽ 'എന്റെ മുരിങ്ങാമരച്ചോട്ടിലെ വലിയ ആകാശം' എന്ന സങ്കല്പം തീർക്കുന്നത്.
    
        സോഫയിൽ തേങ്ങ കാർന്നു തിന്ന് കിടന്ന് സിനിമാ വാരിക വായിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ മുതൽ ഒരു വേള മനോനില തെറ്റിയെന്ന തോന്നലിൽ 'എന്നെയൊന്ന് ഡോക്ടറുടെയടുത്ത് കൊണ്ടപോകാമോ'യെന്ന് അനിയനോട് ചോദിക്കുകയും പിന്നീട് ഡോക്ടറുടെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി പൊട്ടിക്കരയുന്ന ഏറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റേതടക്കമുള്ള നിരവധിയായ സ്വാഭാവിക ഭാവങ്ങളുള്ള സജിയുടെ മുഖവും ശരീരവുമാണ് ഈ സിനിമയിലെ കഥാപാത്ര സൃഷ്ടിയുടെ പ്രബലമായ മാനുഷിക മുഖം. സൗബിൻ ഷാഹിർ എന്ന നടൻ സ്‌ക്രീനിൽ വരമ്പോഴെല്ലാം ചിരി പ്രതീക്ഷിച്ച് അതിന് തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഓഡിയൻസിന് സജിയിലൂടെ അയാൾ പകരം നൽകുന്നത് നിയന്ത്രിതാഭിനയത്തിന്റെ അസാധാരണ മുഖമാണ്. താൻ മൂലം കൊല്ലപ്പെടുന്ന കൂട്ടുകാരന് ജീവിതത്തിലൂടെ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും ഉദാത്തമായ കർമ്മം അശരണയായ അവന്റെ ഭാര്യയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും സംരക്ഷണം ഏറ്റെടുക്കുക എന്നതാണ്. അവരുമായി തോണി തുഴഞ്ഞ് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന സജിയിൽ മനുഷ്യരൂപം പൂണ്ട മാലാഖയെ തന്നെയാണ് കാണാനാകുക.
    ബോബിയുടെയും ബേബിയുടെയും പ്രണയം മാമൂലുകൾക്കും ഒത്തുതീർപ്പുകൾക്കുമപ്പുറത്തെ സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വേരാഴമുൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്. ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് കയറിച്ചെല്ലാൻ പറ്റാത്ത വീട് എന്നു സ്വന്തം വീട്ടുകാർ കൂടി പറയമ്പോഴും അവൾക്ക് പ്രണയിയിലും അവർക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിലും അവന്റെ വീട്ടിലും വിശ്വാസമുണ്ട്.
    മണ്ണിലേക്കും മനുഷ്യനിലേക്കും പ്രാദേശികതയിലേക്കും കൂടുതൽ വേരുകളാഴ്ത്തി ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നതിലൂടെയാണ് സിനിമ അതിന്റെ വിതാനം കൂടുതൽ വലുതാകുകയാണ്. അങ്ങനെയാണ് കലാസൃഷ്ടിക്ക് കാലത്തിനും ദേശത്തിനും ഭാഷയ്ക്കുമപ്പുറത്തേക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുമാകുന്നത്. ഈയൊരു സവിശേഷത കുമ്പളങ്ങി നൈറ്റ്സിലുടനീളം തെളിഞ്ഞു കാണാം. ദിലീഷ് പോത്തന്റെ മഹേഷിന്റെ പ്രതികാരം, സക്കറിയയുടെ സുഡാനി ഫ്രം നൈജീരിയ, സൗബിൻ ഷാഹിറിന്റെ പറവ, രാജീവ് രവിയുടെ കമ്മട്ടിപ്പാടം തുടങ്ങി അടുത്ത കാലത്തിറങ്ങിയ പല മുഖ്യധാരാ മലയാള സിനിമകൾക്കും ഇതേ പ്രത്യേകത അവകാശപ്പെടാനാകും.

ആരോഗ്യപ്പച്ച മാസിക, 2019 മാർച്ച്‌

വിജയ് സൂപ്പറും പൗർണ്ണമിയും
എ ജിസ് ജോയ് ഫീൽ ഗുഡ് മൂവി

ജിസ് ജോയ് സിനിമകൾ എന്നൊരു ബ്രാൻഡ് ഭാവിയിൽ മലയാള സിനിമയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാനിടയുണ്ട്. എൺപതുകളിലെ ബാലചന്ദ്ര േേനാനെയൊക്കെപ്പോലെ സംവിധായകന്റെ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, താരങ്ങളെക്കാൾ സംവിധായകൻ മിനിമം ഗാരന്റി ബ്രാൻഡായി മാറുന്ന സിനിമകൾ. വലിയ അവകാശവാദങ്ങൾ ഒന്നും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാതെ തിയേറ്ററുകളിലെത്തുകയും സിനിമ കണ്ടിറങ്ങുന്നവർക്ക് സുഖമുള്ള ഒരു നല്ല ഓർമ്മ സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവയാണ് ജിസ് ജോയ് സിനിമകൾ. സങ്കീർണ്ണമായ കഥാപശ്ചാത്തലമോ ഉപകഥകളോ ട്വിസ്റ്റുകളുടെ സാധ്യതയോ ഒന്നുമില്ലാതെ സ്വാഭാവികമായി അഭിനയിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളും കഥയോട് ഇഴചേർന്ന് കടന്നുവരുന്ന ഹാസ്യവും ബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളത ഓർമ്മപ്പെടുത്തുകയും തെല്ല് നൊമ്പരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ചെറിയ സിനിമകളാണ് ജിസ് ജോയിയുടേത്. അതിവൈകാരികയും സംഘർഷങ്ങളുമില്ലാതെ ഇത്ര ലളിതമായും വാണിജ്യ സിനിമയെടുക്കാം എന്നു സ്വയം ശീലിക്കുകയും മറ്റു ചലച്ചിത്രകാര•ാരെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നിടത്താണ് ജിസ് ജോയ് എന്ന പുതിയ ബ്രാൻഡിന്റെ സാധ്യത തെളിഞ്ഞുവരുന്നത്.
   
     കലാപരമായ അതിമേ•യല്ല ജിസ് ജോയ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന കാണാൻ സുഖമുള്ള രസികൻ സിനിമയൊരുക്കുക എന്നതാണ് ജിസ് ജോയിയിലെ എഴുത്തുകാരന്റെയും സംവിധായകന്റെയും ലക്ഷ്യം. ഒരുപക്ഷേ പല ആവർത്തി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ പുതിയ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പറയുക തന്നെയാണ് ജിസ് ജോയ് ചെയ്യുന്നത്. വളരെ ബുദ്ധിപരമായി കാണികൾക്ക് എന്തു വേണമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അത് നൽകുക മാത്രമാണ് ഈ സംവിധായകൻ തന്റെ സിനിമയിൽ ചെയ്യുന്നത്. ആദ്യ സിനിമയായ ബൈസിക്കിൾ തീവ്സിൽ ജിസ് ജോയ് ഈ പരീക്ഷണത്തിന് തുടക്കമിട്ടിരുന്നെങ്കിലും രണ്ടാമത്തെ സിനിമയായ സൺഡേ ഹോളിഡേയിലാണ് കാണികൾ ഇതു തിരിച്ചറിഞ്ഞതും സ്വീകരിച്ചതും. കണ്ടവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞാണ് രണ്ടു വർഷം മുമ്പ് സൺഡേ ഹോളിഡേ തിയേറ്ററിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്ന വിജയം നേടിയത്. സൺഡേ ഹോളിഡേയുടെ പ്രമേയത്തിലെയും അവതരണത്തിലെയും ലാളിത്യവും സ്വാഭാവിക ഹാസ്യവും അപർണാ ബാലമുരളിയും ആസിഫ് അലിയും സിദ്ധിഖും അടക്കമുള്ളവരുടെ പ്രകടനവും പാട്ടുകളും ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. ഫീൽ ഗുഡ് മൂവി എന്ന വിശേഷണമാണ് സൺഡേ ഹോളിഡേയ്ക്ക് പ്രേക്ഷകർ ചാർത്തി നൽകിയത്.
    സൺഡേ ഹോളിഡേയുടെ സംവിധായകന്റെ പുതിയ സിനിമ എന്നതു തന്നെയായിരുന്നു വിജയ് സൂപ്പറും പൗർണ്ണമിയും റിലീസിംഗ് സമയത്തെ ആകർഷണം. സൺഡേ ഹോളിഡേയെപ്പോലെ ഫീൽ ഗുഡ് എന്ന പ്രയോഗത്തെ ശരിവയ്ക്കുന്ന സിനിമയാകാൻ വിജയ് സൂപ്പറിനും കഴിയുന്നുണ്ട്. രസകരമായി കണ്ടിരിക്കാവുന്ന ഒരു ചെറിയ സിനിമയാണ് വിജയ് സൂപ്പറും പൗർണ്ണമിയും. നമുക്ക് പരിചിതമായ ജീവിത സാഹചര്യത്തിൽ ദിവസവും കണ്ടു പരിചയമുള്ള മനുഷ്യരെ തന്നെയാണ് ജിസ് ജോയ് ഇത്തവണയും കഥാപാത്രങ്ങളാക്കുന്നത്. അവരുടെ സംസാരവും പ്രവൃത്തിയും ജീവിത പരിസരവും തൊഴിലിടങ്ങളുമെല്ലാം നമ്മളോട് ഏറെ അടുത്തു നിൽക്കുന്നതു കൊണ്ടുതന്നെ സിനിയോട് ഒരുതരം അടുപ്പവും തോന്നും.
    കഥയിൽ വലിയ പുതുമകളൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ലെങ്കിലും അവതരണത്തിലെ ഒഴുക്കും അഭിനേതാക്കളുടെ സ്വാഭാവിക പ്രകടനവുമാണ് വിജയ് സൂപ്പറിനും പൗർണ്ണമിക്കും കരുത്താകുന്നത്. ഒരു മുറിയിൽ രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങളെ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകുന്ന ദൈർഘ്യമുള്ള ചില സീനുകൾ ചിത്രത്തിലുണ്ട്. എന്നാൽ അത് ഒട്ടും വിരസമാകാതെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് സംവിധായകന്റെ മിടുക്ക്.
   
       ആത്മവിശ്വാസമില്ലാത്ത നായക കഥാപാത്രവും ആത്മവിശ്വാസം മാത്രം കൈമുതലായുള്ള നായികയുമാണ് ചിത്രത്തിലെ കേന്ദ്രം. ജീവിതത്തിൽ വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത അഭ്യസ്തവിദ്യരായ ശരാശരി മലയാളി യുവാക്കളുടെ പ്രതിനിധിയാണ് ആസിഫ് അലി അവതരിപ്പിക്കുന്ന വിജയ് എന്ന പേരിൽ മാത്രം സൂപ്പറായ കഥാപാത്രം. നായകനേക്കൾ പക്വത പുലർത്തുകയും ജീവിതത്തിൽ വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉള്ളവളും ബിസിനസ് കരിയറിൽ പലതവണ പരാജയപ്പെട്ടിട്ടും കൂടുതൽ മികച്ച വിജയത്തിനായി നിരന്തരം ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവളാണ് പൗർണ്ണമി എന്ന നായിക. ഇരുവരുടേയും കഥാപാത്രങ്ങൾ ഒട്ടനവധി സിനിമകളിൽ നേരത്തെയും കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരം കഥാപാത്രങ്ങളിൽ തങ്ങളുടേതായ കൈയൊപ്പ് പകർത്താൻ ആസിഫിന്റേയും ഐശ്വര്യ ലക്ഷ്മിയുടേയും പ്രകടനത്തിനാകുന്നുണ്ട്. ചെറുപ്പക്കാർക്ക് പ്രചോദനമേകുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളാകുമ്പോൾ തന്നെ കുടുംബ പ്രേക്ഷകരെ ആകർഷിക്കാനും വിജയ് സൂപ്പറിന്റേയും പൗർണ്ണമിയുടെയും കഥാന്തരീക്ഷത്തിന് സാധിക്കുന്നുണ്ട്. ആസിഫിന് ഏറെ സ്വാഭാവികമായി ചെയ്യാനാകുന്ന വീട്ടിലെ പയ്യൻ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് വിജയിന്റെയും ഇടം. ഈ റോളിൽ ഒരിക്കൽകൂടി പ്രയാസമേതുമില്ലാതെ ആസിഫ് വിജയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നായകനേക്കാൾ ആത്മവിശ്വാസവും തന്റേടവുമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളാണ് ഞണ്ടുകളുടെ നാട്ടിൽ, മായാനദി, വരത്തൻ എന്നീ മുൻസിനിമകളിൽ ഐശ്വര്യ ചെയ്തത്. അവയുടെ തന്നെ തന്നെ തുടർച്ചയാണ് പൗർണ്ണമി എന്ന കഥാപാത്രവും. പതിവുപോലെ സിദ്ധിഖിന്റെയും രഞ്ജി പണിക്കരുടേയും മികവുറ്റ പ്രകടനവും സിനിമയ്ക്ക് കരുത്ത് പകരുന്നു.
    സൺഡേ ഹോളിഡേയിലേതു പോലെ മികച്ച പാട്ടുകൾ വിജയ് സൂപ്പറിൽ കാണാനായില്ലെങ്കിലും ഫോർ മ്യൂസിക്സിന്റെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം സിനിയോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു. രണദിവെയുടെ ക്യാമറയും മികച്ചത്.

സ്ത്രീശബ്ദം, 2019 ഫെബ്രുവരി

 
വ്യക്തിത്വമുള്ള സിനിമകളുടെ സ്രഷ്ടാവ്

ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ സിനിമകളിലൂടെ..

'എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായി സമ്മർദ്ദത്തിനു വഴങ്ങി ഞാനിന്നു വരെ സിനിമയെടുത്തിട്ടില്ല. ഒരു പക്ഷേ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട പല വിഷയങ്ങളിലേക്കും ക്യാമറ തിരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ല. നിർമ്മാണത്തിന്റെ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ തന്നെയാണ് അതിനു കാരണം. സിനിമയ്ക്കു പണം മുടക്കുന്ന പ്രൊഡ്യൂസറുടെ ചിന്തകളോടു സമരസപ്പെട്ടു പോകാനേ എനിക്ക് കഴിയുകയുള്ളൂ. എന്നു പറയുമ്പോൾ എനിക്കിതേ കഴിയൂ എന്ന് ഞാനദ്ദേഹത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും അദ്ദേഹം അത് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. മറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളോട് സമരസപ്പെടുക ഇന്നോളമുണ്ടായിട്ടില്ല. എനിക്കിത് പറയണം, ഞാനേ ഇത് പറയുകയുള്ളൂ എന്നൊക്കെയുള്ള തോന്നലുകളിൽ നിന്നാണ് എന്റെ ഓരോ സിനിമയും ജനിക്കുന്നത്.'

-ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ



     ഐഡന്റിറ്റിയാണ് ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ സിനിമകളുടെ സവിശേഷത. വേനലും മഞ്ഞും മഴയുമായി അത് ഋതുഭേദങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുമ്പോഴും പൂർവ്വ മാതൃകകളില്ലാത്ത വിധം ഓരോ സിനിമകളും തികഞ്ഞ വ്യക്തിത്വം പുലർത്തിപ്പോരുന്നു. പ്രമേയങ്ങളുടെ വൈവിധ്യവും രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളും വ്യത്യസ്തനാക്കിയ ലെനിൻ കലാമൂല്യവും കച്ചവടചേരുവകളും സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജനകീയ സിനിമകളുടെ വഴി വെട്ടി മുന്നോട്ടുപോയ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാണ്. ലെനിന്റെ ആദ്യസിനിമയായ 'വേനൽ' നൂറു ദിവസം തിയേറ്ററിൽ ഓടി. കലയിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ കച്ചവടത്തിന്റെ സാധ്യതകൾ എല്ലാം ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയ സിനിമയായിരുന്നു അത്. അതുവരെ നിലനിന്ന സിനിമാ ധാരണകളെയെല്ലാം കീഴ്‌മേൽ മറിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ലെനിൻ 1981ൽ തന്റെ ആദ്യ സിനിമയുമായി വന്നത്. രണ്ടാം സിനിമയായ 'ചില്ലും' തിയേറ്റർ വിജയം നേടി. ഇതോടെ ലെനിൻ തന്റെ മേഖല സിനിമ തന്നെയെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. കലയുടെയും കച്ചവടത്തിന്റെയും സമന്വയം സാധ്യമാക്കിയ സംവിധായകൻ എന്ന നിലയിൽ ലെനിനെ മലയാള സിനിമ അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
   
      പി.എൻ മേനോനും അരവിന്ദനും അടൂരും മലയാള സിനിമയിൽ വേറിട്ട സമാന്തരപാതയ്ക്ക് വഴി വെട്ടി വിജയിക്കുകയും മറ്റൊരു വഴിയേ പവിത്രനും ബക്കറുമെല്ലാം സഞ്ചരിക്കുകയും കെ.ജി ജോർജും പത്മരാജനും ഭരതനും ഇതിന്റെ തുടർച്ച കണ്ടെത്തുന്നതിൽ വിജയിച്ചു പോരുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കാലയളവിൽ തന്നെയാണ് ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ എന്ന അന്നത്തെ നവസംവിധായകനും പിറവി കൊള്ളുന്നത്.
   
       ഒരു സിനിമയിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ മുൻ സിനിമയെ എവിടെയും കണ്ടുകിട്ടാത്ത വിധം പുതിയ സിനിമ സൃഷ്ടിക്കാൻ ലെനിന് സാധിച്ചിരുന്നു. ആദ്യ സിനിമയായ വേനൽ മുതൽ ലെനിനിൽ ഈ വേറിട്ടു നടപ്പ് തെളിഞ്ഞു കാണാം. ബന്ധങ്ങളുടെ തീവ്രതയും ആഴവും സൂക്ഷ്മമായി പഠനവിധേയമാക്കുകയായിരുന്നു ലെനിൻ വേനലിൽ ചെയ്തത്. ആർട്ട്, കമേഴ്സ്യൽ സങ്കേതങ്ങളിൽ പ്രത്യേകം തളച്ചിടാതെ പുതുതായൊരു ഇടം സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാനും ഈ സിനിമയ്ക്കായി. തിയേറ്ററിൽ വിജയം നേടിയതിനൊപ്പം മലയാളി കാഴ്ച ശീലത്തിന് നവഭാവുകത്വം നൽകുന്നതിലും വേനൽ വിജയിച്ചു. പാട്ടുകൾ സിനിമയിൽ സവിശേഷ സാന്നിദ്ധ്യമായി മാറ്റുന്ന രീതിക്കും ലെനിൻ വേനലിലൂടെ തുടക്കമിട്ടു. കവിതയും നാടൻ ചൊൽവഴക്കങ്ങളും പാട്ടുകളുമെല്ലാം ഒരുപോലെ തിരക്കഥയോട് ചേർത്ത് ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതി ലെനിന് തന്റെ സിനിമകളിൽ അവലംബിച്ചു. വേനൽ തുടങ്ങുന്നതു തന്നെ കാവാലത്തിന്റെ ചൊൽപാട്ടിലൂടെയാണ്. രണ്ടാമത്തെ സിനിമയായ ചില്ലിലും ഇത് തുടർന്നു. ചില്ലിൽ പാട്ടുകളും കവിതകളും കുറേക്കൂടി ശക്തമായ സാന്നിദ്ധ്യമായി മാറുന്നുണ്ട്. തുടർന്നു വന്ന ലെനിന്റെ എല്ലാ സിനിമകളിലും പാട്ടുകൾക്ക് സവിശേഷ ഇടം നൽകുന്നത് കാണാം. പലപ്പോഴും സിനിമയോളമോ ചിലപ്പോൾ അതിന് മുകളിൽ തന്നെയും ഈ പാട്ടുകൾ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
  
     ആദ്യ സിനിമ കൊണ്ടുതന്നെ മലയാളത്തിലെ മധ്യവർത്തി സിനിമകളുടെ ശക്തനായ പ്രയോക്താവ് എന്ന രീതിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട ലെനിൻ രണ്ടാമത്തെ സിനിമയോടെ തന്റെ ഇടം ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ആരുടേയും രീതി അനുകരിക്കാതെ, എന്നാൽ ആർക്കും അനുകരിക്കാനാകാത്ത ശൈലിയായിരുന്നു ലെനിന്റേത്. വേനലിലും ചില്ലിലും മലയാളി അനുഭവിച്ച ആസ്വാദനത്തിന്റെ നവ്യാനുഭൂതിയാണ് ഈ ചലച്ചിത്രകാരന്റെ പിന്നീടുള്ള സിനിമകൾക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന് ആക്കം കൂട്ടിയത്. പോപ്പുലർ, ആർട്ട് ഫിലിം ധാരകളെ സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ലെനിന്റെ ഫിലിം മേക്കിംഗ് രീതിക്ക് വിപണിമൂല്യം കൂടി ലഭിച്ചതാണ് അത്തരം സിനിമ നിർമ്മിക്കുന്നവരിൽ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടാക്കിയത്. 1981, 82, 83 വർഷങ്ങളിൽ തുടർച്ചയായി ലെനിൻ സിനിമകൾ പുറത്തിറങ്ങി. മൂന്നാമത്തെ സിനിമയായ 'പ്രേംനസീറിനെ കാണ്മാനില്ല'  പേരിലെ പുതുമയും കഥാവതരണത്തിലെ മികവും കൊണ്ടാണ് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടത്. വേനലിലും ചില്ലിലും ബന്ധങ്ങളുടെ തീവ്രതയും ശിഥിലതയും വിഷയമായപ്പോൾ 'പ്രേംനസീറിനെ കാണ്മാനില്ല' ഈ രണ്ടു സിനിമകളുടേയും പ്രമേയത്തിൽ നിന്ന് ഏറെ അകലം പാലിച്ചു. ഇതോടെ വ്യത്യസ്ത ജോണറുകൾ പരീക്ഷിക്കുന്ന സംവിധായകൻ എന്ന തലത്തിലേക്കായി ലെനിന്റെ മാറ്റം.
  
      തിരുവനന്തപുരം യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിലെ പഠനകാലത്ത് തന്നെ ലെനിനിലെ കലാകാരനും വിപ്ലവകാരിയും രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. തികഞ്ഞ ഇടതുപക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാരനായ ലെനിനോട് കലാലയ പഠനത്തിനു ശേഷം സിനിമയോ രാഷ്ട്രീയമോ? എന്ന് സഹപാഠികൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ 'രാഷ്ട്രീയമുള്ള സിനിമാക്കാരൻ' എന്നായിരുന്നു മറുപടി. ഇത് അക്ഷരംപ്രതി പാലിക്കുന്നതായിരുന്നു ലെനിന്റെ പിന്നീടുള്ള കലാജീവിതം. വേനലിലും ചില്ലിലും ബന്ധങ്ങളുടെ സത്യസന്ധവും തീവ്രവുമായ നേരാവിഷ്‌കാരം കാണികളിൽ അനുഭവിപ്പിച്ച ലെനിൻ തികഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയം പറഞ്ഞത് 1985ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ 'മീനമാസത്തിലെ സൂര്യനി'ലായിരുന്നു. മലയാളത്തിലെ എണ്ണംപറഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയ സിനിമകളിലൊന്നായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്ന മീനമാസത്തിലെ സൂര്യൻ ഫ്യൂഡൽ വിരുദ്ധ പോരാട്ടം കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു. തന്റെ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ തുറന്ന പ്രഖ്യാപനം കൂടിയായിരുന്നു ഈ സിനിമയിൽ ലെനിൻ നടത്തിയത്. ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ എക്കാലത്തെയും പൊളിറ്റിക്കൽ ഫിലിം മേക്കറായ മൃണാൾ സെന്നിന് സഫലമാക്കാനാകാതെ പോയ സ്വപ്നമായിരുന്നു കയ്യൂരിന്റെ കഥ പറയുന്ന ഒരു മലയാളം സിനിമ. തികഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുള്ള മറ്റൊരു ചലച്ചിത്രകാരന് ഇതേ പ്രമേയം സിനിമയാക്കാനായി എന്നത് കാവ്യനീതിയായിരിക്കാം. കേരളത്തിലെ മുഖ്യധാരാ സമര ചരിത്രത്തിൽ എവിടെയും രേഖപ്പെടാതെ പോയ കയ്യൂർ സമരത്തെ സിനിമയെന്ന കലയുടെ സാധ്യത ഉപയോഗിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രൗഢോജ്ജ്വലമായൊരു ഏടായി മാറുന്ന വിധം അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് 'മീനമാസത്തിലെ സൂര്യനി'ൽ ലെനിൻ ചെയ്തത്. ഇത് തികഞ്ഞ സാമൂഹികബോധമുള്ള ഒരു പൗരന്റെ ചരിത്ത്രോടുള്ള കടമ നിറവേറ്റൽ കൂടിയായി മാറി.
  
       മീനമാസത്തിലെ സൂര്യനിലും മുൻ സിനിമകളിലെപ്പോലെ എം.ബി ശ്രീനിവാസന്റെ ഈണത്തിൽ മലയാളി എക്കാലത്തും ഓർത്തുവയ്ക്കുന്ന പാട്ടുകൾ സമ്മാനിക്കാൻ ലെനിൻ രാജേന്ദ്രനായി. നാലു സിനിമകളായപ്പോഴേക്കും ലെനിന്റെ സിനിമകളിലെ പാട്ടുകൾ മലയാളിയുടെ ചുണ്ടിൽ ചിരപ്രതിഷ്ഠ നേടുന്നവായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആ സിനിമകൾ പുറത്തിറങ്ങി നാലു പതിറ്റാണ്ടോടുക്കുമ്പോഴും പാട്ടുകളോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിൽ കുറവില്ലെന്നതും അത് തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറാൻ തക്ക ശേഷിയുള്ള അതീവ ഹൃദ്യമായ ഈണങ്ങളായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നതാണ് അതിശയിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം. വേനലിലെ 'കാന്ത മൃദുല', 'താഴിക ചൂടിയ', ചില്ലിലെ 'ഒരു വട്ടം കൂടി', 'ചൈത്രം ചായം ചാലിച്ചു', 'പോക്കുവെയിൽ പൊന്നുരുകി', മീനമാസത്തിലെ സൂര്യനിലെ 'മാരിക്കാർ മേയുന്ന' തുടങ്ങിയ പാട്ടുകളെല്ലാം മരണമില്ലാത്തവയായി ശേഷിക്കുന്നു.
  
      തിരുവിതാംകൂർ രാജഭരണകാലത്ത് കലയും സംഗീതവും സാഹിത്യവും ഏറ്റവുമധികം പോഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട സ്വാതി തിരുനാൾ മഹാരാജാവിന്റെ സംഗീത ജീവിതം പ്രമേയമാക്കിയ 'സ്വാതി തിരുനാൾ' മീനമാസത്തിലെ സൂര്യനു ശേഷം ലെനിന്റെ അടുത്ത ചരിത്രാന്വേഷണമായിരുന്നു. കന്നട നടൻ അനന്ത് നാഗ് സ്വാതി തിരുനാളിന്റെ വേഷം ചെയ്ത സിനിമയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ശബ്ദം നൽകിയത് അന്നത്തെ മലയാള സിനിമയിലെ സവിശേഷ സാന്നിധ്യമായ വേണു നാഗവള്ളിയായിരുന്നു എന്നത് ഏറെ കൗതുകമുള്ള വാർത്തയായിരുന്നു. സ്വാതി തിരുനാൾ കീർത്തനങ്ങളും ഇരയിമ്മൻ തമ്പിയുടെ 'ഓമനത്തിങ്കൾക്കിടാവോ' പദ്യവുമടക്കം മുപ്പതോളം ഗാനശകലങ്ങളാണ് സ്വാതിതിരുനാൾ രാമവർമ്മയ്ക്കുള്ള സംഗീതാർച്ചന കൂടിയായ ഈ സിനിമയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയത്. കലയിലും സംഗീതത്തിലും പ്രാവീണ്യവും കലാകാരന്മാർക്ക് പ്രോത്സാഹനവും നൽകുമ്പോൾ  രാജഭരണ കാര്യങ്ങളിൽ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ ചെലുത്താൻ കഴിയാതെ പോകുകയും അസ്വാരസ്യങ്ങൾ ഉടലെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വാതി തിരുനാളിന്റെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളിലേക്കു കടന്നു ചെല്ലുന്നുവെന്നതാണ് ലെനിന്റെ സ്വാതി തിരുനാളിനെ കേവലമൊരു ചരിത്ര സിനിമ എന്നതിൽ നിന്നും പുറത്തു കടത്തുന്നതും സ്വതന്ത്രാവിഷ്‌കാരമായി മാറ്റുന്നതും. മീനമാസത്തിലെ സൂര്യനു ശേഷം ലെനിന്റെ വലിയ കാൻവാസിലും താരസമ്പന്നവുമായ സിനിമ കൂടിയായിരുന്നു സ്വാതി തിരുനാൾ. വേനലിലും ചില്ലിലും മൂന്നോ നാലോ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്ന ലെനിൻ സിനിമയുടെ ക്യാമറ കൂടുതൽ വ്യക്തികളിലേക്കും ഭിന്ന ഭൂമികയിലേക്കും പശ്ചാത്തലങ്ങളിലേക്കും കടന്നുചെല്ലുന്നത് മീനമാസത്തിലെ സൂര്യനും സ്വാതി തിരുനാളും ചെയ്‌തോടെയായിരുന്നു.
  
       വേനലിലും രമണി (ജലജ), ചില്ലിലും ആനി (ശാന്തീകൃഷ്ണ)സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് കഥ പറയുന്ന രീതിയാണ് ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ സ്വീകരിച്ചത്. ജീവിത്തോട് തുറന്നു ചിരിച്ച് സന്തോഷിച്ചും പിന്നെ മൗനികളും നഷ്ടബോധം സംഭവിച്ചവരുമായി മാറുന്ന രമണിയും ആനിയും അമരരായ കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. മീനമാസത്തിലെ സൂര്യനിൽ രേവതി (ശോഭന)യിലൂടെ സ്ത്രീകഥാപാത്ര പ്രാധാന്യം തുടരാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന സംവിധായകൻ സ്വാതി തിരുനാളിൽ ഒന്നിലേറെ സ്ത്രീകളുടെ അന്ത:സംഘർഷങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുാനും തയ്യാറാകുന്നുണ്ട്. ശ്രീവിദ്യയുടെ ഗൗരി പാർവ്വതി ഭായി, അംബികയുടെ നാരായണി, രഞ്ജിനിയുടെ സുഗന്ധവല്ലി എന്നിവരാണ് ആ സ്ത്രീകൾ.
    ചരിത്ര കഥാപാത്രങ്ങളിലെ നീതി തേടിയുള്ള അന്വേഷണം ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ പിന്നീട് തുടരുന്നത് കുലത്തിലാണ്. സി.വി രാമൻപിള്ളയുടെ മാർത്താണ്ഡവർമ്മ എന്ന നോവലിനെ ആധാരമാക്കി ലെനിൻ സംവിധാനം ചെയ്ത കുലം, മാർത്താണ്ഡവർമ്മയെയല്ല മറിച്ച സുഭദ്രയെ ആണ് കേന്ദ്രമാക്കുന്നത്. തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രം സുഭദ്രയെന്ന സ്ത്രീയോടും അതിലൂടെ മറ്റെല്ലാ സ്ത്രീകളോടും എങ്ങനെ നീതി കാണിച്ചുവെന്നും തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ചരിത്രം രാജാക്കന്മാരുടേതു മാത്രമല്ല അതിശക്തരായ സ്ത്രീകളുടേതു കൂടിയാണ് എന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ പുനർവായന കൂടിയായിരുന്നു ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ കുലത്തിലൂടെ നടത്തിയത്. അധികാരത്തിന്റെയും ആണത്തത്തിന്റെയും തന്ത്രങ്ങൾ തന്റെ മോഹങ്ങൾക്കു മേൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തുമ്പോൾ പ്രതിബന്ധങ്ങളിൽ തളരാതെ പോരാടുകയും പകരം വീട്ടുകയും ചെയ്യുന്ന ഉജ്ജ്വല സ്ത്രീകഥാപാത്രമായിരുന്നു ലെനിൻ കുലത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചത്. ഭാനുപ്രിയയ്ക്ക് കരിയർ ബെസ്റ്റ് പ്രകടനങ്ങളിലൊന്ന് സാധ്യമാക്കിയതും കുലത്തിലെ സുഭദ്രയിലൂടെയാണ്. സാഹിത്യസൃഷ്ടി സിനിമയാക്കുമ്പോഴത്തെ വെല്ലുവിളി ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ മറികടന്നത് കെട്ടുറപ്പുള്ള തിരക്കഥയിലൂടെയാണ്.
       അംഗീകാരങ്ങൾക്കൊപ്പം വിമർശനങ്ങളും ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവന്ന വിശ്വപ്രസിദ്ധ ചിത്രകാരൻ രവിവർമ്മയുടെ ജീവിതഗതിയെയും മനോവ്യാപാരത്തെയും വേറിട്ടൊരു വീക്ഷണകോണിലൂടെ നോക്കിക്കണ്ടാണ് ലെനിൻ മകരമഞ്ഞ് ഒരുക്കിയത്. ചരിത്രവും പുതിയ കാലവും ഇടകലർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ആഖ്യാനമാണ് മകരമഞ്ഞിനെ നിരവധി ചലച്ചിമ്രേളകളിൽ ശ്രദ്ധേയമാക്കിയത്.
   
       എം.മുകുന്ദന്റെ 'ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികൾ'ക്കും, മാധവിക്കുട്ടിയുടെ 'നഷ്ടപ്പെട്ട നീലാംബരി'യ്ക്കും ചലച്ചിത്രഭാഷ്യം നൽകുമ്പോഴും ലെനിന്റെ മുമ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഈ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. വേനലിനും ചില്ലിനും ശേഷം ബന്ധങ്ങളുടെ തീവ്രതയും പ്രണയവും ആവിഷ്‌കരിച്ച ലെനിൻ രാജേന്ദ്രൻ സിനിമയാണ് മഴ. കൗമാരക്കാരിയായ ഭദ്രയ്ക്ക് സംഗീതാധ്യാപകനായ രാമാനുജം ശാസ്ത്രിയോടുണ്ടായിരുന്ന സഫലമാകാതെ പോകുന്ന പ്രണയവും പൊരുത്തപ്പെടാത്ത വൈവാഹിക ജീവിതവും വീണ്ടും പഴയ പ്രണയത്തെ തേടിയുള്ള തിരിച്ചുവരവും ആവിഷ്‌കരിച്ച മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ജനപ്രിയ കഥയ്ക്കാണ് ലെനിൻ ദൃശ്യഭാഷ്യം നൽകിയത്. മഴയും പ്രണയവും കാവ്യാംശസുന്ദരമായ പാട്ടുകളുമായപ്പോൾ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ നീലാംബരിക്ക് ഉചിതമായ ചലച്ചിഭാഷ ചമയ്ക്കുന്നതിൽ ലെനിൻ രാജേന്ദ്രന് വിജയിക്കാനായി. കുമാരനാശന്റെ കരുണയെ പുതിയ സാഹചര്യത്തിലേക്ക് പറിച്ചുനടുന്ന ആഖ്യാനമാണ് ഇടവപ്പാതിയിൽ ലെനിൻ നടത്തുന്നത്. കരുണയിൽ ബുദ്ധഭിക്ഷുവും വാസവദത്തയുമെന്ന പോലെ ഇടവപ്പാതിയിൽ ബുദ്ധസന്ന്യാസിയെ പ്രണയിക്കുന്ന വേശ്യാലയത്തിലെ പെൺകുട്ടിയാണ് കേന്ദ്രം. പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രാവിഷ്‌കാരമാണ് ഇടവപ്പാതിയുടെ ഊർജ്ജം. പി.ചന്ദ്രമതിയുടെ വെബ്‌സൈറ്റ് എന്ന കഥയാണ് ലെനിന്റെ രാത്രിമഴയ്ക്ക് ആധാരം. സാഹിത്യകൃതികൾക്ക് സ്വതന്ത്ര തിരക്കഥയൊരുക്കാനുള്ള ലെനിന്റെ മികവ് ഒരിക്കൽകൂടി വെളിപ്പെടുകയായിരുന്നു രാത്രിമഴയിൽ.
   
       സ്വാതി തിരുനാളിനു ശേഷം പ്രധാന കഥാപാത്രമാകാൻ പുരാവൃത്തത്തിൽ ഓംപുരിയെയും ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികളിൽ രഘുവരനെയുമാണ് ഇതര ഭാഷകളിൽ നിന്ന് ലെനിൻ കണ്ടെത്തിയത്. ഇതു രണ്ടുമാകട്ടെ ലെനിന്റെ മികച്ച പാത്രസൃഷ്ടികളായി മാറുകയും ചെയ്തു. പുരാവൃത്തത്തിലെ ജന്മിത്തത്തോട് ഒറ്റയ്ക്കു പൊരുതുന്ന രാമനെന്ന അതിശക്തനായ കഥാപാത്രമായി ഓംപുരി പരകായപ്രവേശം ചെയ്‌പ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ലെനിൻ മലയാളത്തിൽ തന്നെ പരിചിതനായ ഒരു നടനെ ഉപയോഗിക്കാതെ അന്യഭാഷ തേടിപ്പോയി എന്നതിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരം ലഭിക്കുകയായിരുന്നു. കാടും കൃഷിയും ജൈവികതയും കഥാപാത്രങ്ങൾ തന്നെയാകുന്ന പുരാവൃത്തത്തിൽ ജന്മിത്തത്തിന്റെ കുടിലതകളെ രാമനെന്ന കഥാപാത്രത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത് ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് സംവിധായകൻ. മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും ജീവസ്സുറ്റതും തികഞ്ഞ സാമൂഹികപ്രതിബദ്ധത പുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ചിത്രമാണ് പുരാവൃത്തം.
    പുരോഹിതനും മായാജാലക്കാരനുമായ അൽഫോൻസച്ചന്റെയും മാഗിയുടെയും അന്തസംഘർഷങ്ങളിലൂടെ ജനിച്ചുജീവിച്ച ദേശത്തോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ തീവ്രമായ അടുപ്പം ആവിഷ്‌കരിക്കുകയാണ് ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികളിൽ. ലെനിൻ രാജേന്ദ്രന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സിനിമകളിലൊന്നായിട്ടാണ് ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികളെ വിലയിരുത്തുന്നത്. രഘുവരന്റെയും ശ്രീവിദ്യയുടെയും പ്രകടനമികവാണ് സിനിമയുടെ ജീവൻ. മുകുന്ദൻ നോവലിൽ കൊണ്ടുവരുന്ന ദേശം, ദേശീയത, മനഷ്യനും ദേശവും തമ്മിലുള്ള ഇഴയടുപ്പം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ തിരക്കഥയിലേക്ക് അതീവ ലളിതമായി ലെനിൻ കൊണ്ടുവരുന്നിടത്താണ് ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികൾ കാണികളുമായി മറയില്ലാതെ സംവദിക്കുന്ന സിനിമയായി മാറുന്നത്. ദേശം എത്ത്രോളം മനുഷ്യനെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന ആഗോളപ്രസക്തമായ വിഷയത്തിന്റെ സാധ്യത മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുമ്പോഴാണ് ലെനിന്റെ ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികൾ മലയാളത്തിന്റെ അതിരുകൾ വിട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്ന സിനിമയായി മാറുന്നത്.
 
     സാമൂഹികപ്രസക്തമായ വിഷയങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുവെന്നതാണ് ലെനിൻ രാജേന്ദ്രന്റെ വചനം, അന്യർ എന്നീ സിനിമകളുടെ പ്രസക്തി. ഈ സിനിമകൾ ഇറങ്ങിയ കാലത്ത് രണ്ടും തിയേറ്ററിൽ വേണ്ടത്ര ചലനം സൃഷ്ടിക്കാത്തവയാണ്. എന്നാൽ ആൾദൈവങ്ങളും ആശ്രമപ്രവർത്തനങ്ങളും ചാരിറ്റിയുമൊക്കെ എങ്ങിനെ മറ്റു അസന്മാർഗ്ഗിക പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും ധനസമ്പാദനത്തിനും മറയാകുന്നു എന്ന തുറന്നുകാണിക്കുന്ന വചനത്തിന്റെ പ്രമേയം മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ഏറെ പ്രസക്തമാണ്. ലെനിൻ രാജേന്ദ്രനിലെ ക്രാന്തദർശിയായ തിരക്കഥാകൃത്തിനെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവസരം കൂടിയാണ് ഈ സിനിമ നൽകുന്നത്. മതവർഗീതയും രാഷ്ട്രീയവും ഇടകലർന്ന് സമൂഹത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അപകടകരമായ അന്തരീക്ഷത്തെയും കെട്ട കാലത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായിരുന്നു അന്യരിൽ നടത്തിയത്.

പ്രസാധകൻ മാസിക, 2019 ഫെബ്രുവരി